Adsum..buradayım..

Mutlu Yılllaaaaaar ! :)))

2011-12-30T14:46:00.001+02:00

Bütün dileklerin gerçekleştiği, booool ışıltılı bir yıl olmasını diliyorum..Hoşgeldin 2012 ! :)))

Roma'da Aşk, Roma'yla Aşk !

2011-12-21T13:57:00.000+02:00

Öncesinde düğün, evlilik rehaveti diyordum...Şimdiyse kış rehavetindeyim. Kara kış bana gelmiş...Onlarca, binlerce kar tanesi benim üzerime yağmış, benim üzerimi örtmüş sanki... Enerjim bedenimden çekilip alınmış gibi. Zorla kalkıyorum sabahları yatağımdan, zorla başlıyorum işe, zorla getiriyorum günün sonunu.

Biraz, biraz yazma çabalarındayım.Çünkü o kadar çok şey birikti ki yazıp anlatmak istediğim...Bir senelik malzemem var, şimdiden başlasam 2012 Aralık ayına anca yetiştiririm gibi. :)

Nerede kalmıştık; evet...aşkların şehri Roma'da !

Turumuz Roma'ya oldukça geç saatlerde vardı. Hatırladığım kadarıyla otelimize varışımız, yerleşmemiz ki biz sadece bavullarımızı odamıza koyup kendimizi hızlıca dışarı attık, saat 20- 20.30 civarını buldu. Kabul etmek gerekir ki eğer yolunuz olur da bir gün İtalya'ya düşerse, sadece Roma'ya bir hafta ayırmak lazım. Elbette eğer doya doya, tadını çıkara çıkara içinize sindirmek istiyorsanız. ;) Biz ne yazık ki, Roma'yı 1 gün ve de 2 geceye sığdırmaya çalıştık. Vaktimizi olabildiğince dışarda geçirmek istediğimizden dolayı da, uykusuzluğumuz daha turun ilk günlerinde tavan yaptı. :))

Roma'daki ikametgahımız; "Eurostars Roma Congress", 4 yıldızlı bir oteldi. Ama İtalya'da, belki de daha doğrusu Avrupa'da gezerken bu yıldızların çokluğu sizi yanıltmasın. 3-4 yıldızlı olup bizim ülkemizdeki otel standartlarının çok çoook altında bir otelle karşılaşmanız yüksek ihtimal. Kaldığımız otel oldukça yeni, modern ve de temiz, fakat asıl gezmek istediğimiz Roma şehir merkezine oldukça uzak, dahası ulaşım bakımından tercih etmeyeceğimiz kadar sapa bir oteldi. Yine de bu detayın keyfimizi bozup Roma'daki zamanımızı kabusa çevirmesine izin vermedik. Ne şartlar altında olursanız olun, Roma'ya aşık olmamak mümkün değil. ;)

Napoli'den Roma'ya gelirken tur otobüsünde yaşları bize yakın 2 çiftle, Roma merkeze inme konusunda fikir birliği yapmıştık. Odalarımıza eşyalarımızı deyim yerindeyse fırlatıp, 10 dakika içinde lobide arkadaşlarımızla buluştuk. Oda anahtarlarımızın dağıtımı yapılırken çağırdığımız taksimizi beklemeye başladık. İtalya'da taksi çağırırken, kaç kişi bineceğinizi durağa bildirmekte yarar var. Çünkü 4 kişilik taksi kesinlikle 6 kişiyi kabul etmiyor. Merkeze inerken 6 kişilik taksi çağırdığımız için sorun yaşamadık. Ama dönüşte hiçbir uyanık İtalyan taksisi bizi kabul etmeyip, 2 taksi tutmamız konusunda inatlaştıkları için açıkçası durağa gelen taksiye emirvaki yaparak otelimize dönebildik. " Ne var canım tutuverseydiniz " demeyiniz efendim, otelimizden merkeze taksi parası yaklaşık 25 Euro civarında tutuyordu. ;)

Roma asıl geceleri ruhunu sokaklara salıyor sanırım. Gün içindeki keşmekeş, koşuşturma halindeki kalabalık akşam saatleriyle beraber sakinleyip meydanlarda, restaurant ve kafelerde toplanmaya başlıyor. Yazın dayanılmaz sıcağından, akşam saatlerinin serinliğiyle kurtulan şehrin görüntüleri eğlenme ve dinlenme dekorlarına dönüşüyor. :)

Novana Meydanı

Bizim Roma'daki ilk akşamımızın, ilk durağı Novana Meydanı oluyor. :) Burası sokak müzisyenleriyle, sanatçılarla, satıcılarla, restaurant ve de kafelerle dolu oldukça renkli ve de kalabalık bir meydan.

Kendimize meydana yakın bir kafede, açlığımızı hızlı bir şekilde bastırmak için pizza ve de birer kadeh şarap söylüyoruz.Üstüne de Azıcık yol yorgunluğunu üzerimizden atma zamanı ! ;)

Novana Meydan'undan, 7.yy'da eski bir pagan tapınağından kiliseye çevrilmiş, Roma'daki en eski yapılarından biri, oldukça iyi korunmuş, dünyanın da en büyük kubbelerinden birine sahip olan Pantheon'un bulunduğu Rotonda Meydanı'na geçiyoruz. Burası da oldukça renkli, Novana'ya göre daha küçük, kare planlı bir meydan. Meydana açılan dar sokaklardan birinde bütün ihtiyaçlarınızı karşılayabileceğiniz, akşam saatlerinde de açık bulabileceğiniz bir süpermarket var. Siz de bizim gibi içeceklerinizi, benim bayıldığım Breezer'larınızı alıp, meydandaki havuzun basamaklarında Pantheon manzarası eşliğinde keyif yapabilirsiniz. ;)

7.yy'dan itibaren Pantheon, Santa Maria ad Martyres Kilisesi olarak kullanılmaktadır.

Bu küçük gece turumuzun ardından, ertesi günün Roma sabırsızlığı içinde otelimize geri dönüyoruz. Yarın uzun bir gün olacak. ;)

2. Balayı

2011-09-14T15:00:00.126+03:00

Baktım..Baktım...Hayatımda, şaka maka ciddi şeyler değişmiş. Son üç uyuz yazı harici en son blog yazımda nişan hazırlıklarındaymışım. Üstüne nişanlandım, evlendim, balayı, abimi evlendirdim, yeni evime alışma çabaları, üstüne ikinci balayı ve de hala yeni hayatıma alışma çabalarındayım.. Kenardaki resimlere bakıyorum; onlar bile bana yabancı.. Kedişim artık yok ! Evimizin erkekleri ise şu tabloda sadece bir tanecik kocam ! Anne evimde bir babam kaldı, abim bile başka evin erkeği konumunda artık.

Bu kadar değişikliği iyi bünyem kaldırıyor ki, son üç yazıdan, patlak lastik kıvamında, oradan buradan birazcık fosladığım aşikar. :)))

Yazacak o kadaaar çok şey var, ama neresinden tutup da yazayım bilemiyorum.. genellikle yazmaya çalıştığım kısa aralıklarda da içimden pek hayırlı şeyler çıkmıyor; çoğunlukla sıkıntı, öfke, kızgınlık...yeni gelin tavrı heralde ! :P :)))

Bu yazıya başlama sebebim, ikinci balayımız - İtalya turumuzla ilgili şöyle bir girizgah yapmaktı. Vazgeçmek yok, yola devam ! ;)

Hemen düğünümüzün ardından çok da yorucu bir tatil programı istememiştik. O yüzden de balayı tercihimizi güneye doğru uzanıp, ye-iç-yat (bir başka blog yazısı konusu kendileri ;) ) tatili şeklinde yapmıştık. O günler için gerçekten çoook isabetli bir karar olduğu konusunda eşimle hala hemfikiriz. Ama bunun bize yetmeyeceğini de bildiğimizden, daha evlilik tarihimizin çok öncesinde ikinci bir balayı planı daha vardı kafamızda. Biraz araştırdıktan sonra, bilet paraları bizim düşündüğümüzden pahalıya çıkınca, düğünümüzden kaynaklı vakitle ilgili sıkıntılarımız da olduğundan, sonunda bir tur şirketiyle bu planı gerçekleştirmeye karar verdik. Tam da istediğimiz tarihlerde, yaklaşık 50 kişilik bir grupla, Türk Hava Yolları'nın tarifeli uçuşuyla gerçekleştirilecek İzmir çıkışlı İtalya turunda karar kıldık.

9.Temmuz sabahın erken saatlerinde başladı maceramız. Mavişehir metro istasyonuna evimizin balkonundan göz kırpıp duruyorduk hep, kullanmak o güne nasip oldu. ;)

Düşündüğümüzden daha hızlı, konforlu ve de güvenli bir şekilde Cumaovası - Adnan Menderes Havalimanı İç Hatlar Terminali'nin yakınındaki durakta indik. Metro saatleri ve de merak ettikleriniz için web sayfasını ziyaret etmenizi öneririm; http://www.izmirmetro.com.tr/singlepage.aspx?id=102&type=1

Sanırım, ben artık sıklıkla metro olanaklarını kullanacağım. ;)

İtalya'da varış, dolayısıyla turumuzun başlangıç noktası Napoli'ydi. Öğrendiğimiz kadarıyla, Türk Hava Yolları burayı yeni, uçuş noktaları arasına katmış.

Napoli Havalimanı - http://www.portal.gesac.it/portal/page/portal/internet

Napoli Havalimanı'ndan Vezüv Yanardağı'nın eteklerinde bulunan Pompei şehrine doğru yola çıkıyoruz.

Pompei, Napoli Havalimanından yaklaşık 20-30 dk'lık bir mesafede yer alıyor. Pompei'ye doğru yol alırken solunuzda antik kentin yok olmasına sebep olan Vezüv Yanardağı ihtişamlı bir şekilde yükseliyor, sağınızda ise Capri Adası ve Akdeniz uzanıyor.

Amacımız, Antik Pompeii içerisinde ufak bir tur ile İtalya gezimizin başlangıcını yapmak. Uçağımız öğle saatlerinde Napoli'ye ulaştığı için, güneş tam tepedeyken şehre giriş yapabiliyoruz. Açıkcası böyle geniş ölçekli bir kalıntı alanını gezmek için hiç de uygun saat, dahası hava sıcaklığı 40 dereceleri gösterirken uygun mevsim değil. Hava muhalefetine karşı, meraklı bir grup olarak şikayetsiz bir tur yapıyoruz.

Pompeii, İ.Ö.79 yılında Vezüv Yanardağının külleri altında kalarak yok olmuş, dönemine zenginliği ve de yaşantısıyla damga vurmuş bir Roma kenti. 1711 yılında tesadüf eseri rastlanan bir duvar sayesinde tekrar gün yüzüne çıkarılıyor. Bugün eski kentin sokaklarında, evleri, dükkanları arasında yürüyerek, o zamanın şehir, mimari ölçeğiyle ve yaşantısıyla ilgili bilgi sahibi olabiliyorsunuz.

Pompeii Kentinin Sokaklarından Görüntüler

Atlı arabaların tekerlek izlerini yollarda görebilmek mümkün.

Amfi Tiyatro

Bölgeleri Gösteren Tabelalar.

Sokaklardaki Çeşmelerden Örnekler.

1860’da İtalyan bilim adamı Giuseppe Fiovelli taşlaşan küllerin arasında bir boşluğa tesadüf edince buraya açılan delikten sıvı alçı döktürerek içerideki boşluğun kalıbını çıkardı. Sert bir cisimle taşlaşmış lavla kaplı kabarık yerlere vurularak, altta boşluğa rastlanıldığında küçük bir delik açılıyordu. Bu delikten içeriye sıvı alçı dökülüp donması bekleniyor ve de sonrasında üstteki taşlaşmış lav kaldırılıyordu. Bu şekilde biçimlenen vücut ortaya çıkmış oluyordu. Vezuv’ün lavlarından kurtulamayan soylular, köleler, çocuğuna sarılmış anneler, yaşlılar, gençler, köpekler ve atlar bu yöntemle meydana çıkarılmışlardı. (http://www.ufonet.be/KAYIP%20UYGARLIKLAR/pompei.html )

Depolarda tutulan o zamanki yaşantıya ait objeler.

Pompeii Kenti, sapkın yaşantısıyla da meşhurdu. Şehrin birçok yerinde kurulan genelevlerden bir tanesi

Genelev iç mekanından ve de duvar resimlerinden örnekler.

Antik Kentin girişi küçük, turistik bir meydanda yer alıyor. Biz şöyle bir hediyelik eşyalara göz gezirdik. Belki magnet kolleksiyonumuza bir yenisini katarız diye düşündük. Ama açıkçası öyle dikkate değer bir şeye de rastlayamadık. Magnet almak yerine, daha sonraları İtalya'da başka başka yerlerde de gördüğüm, koccaman ayva kıvamındaki limonlarla kocamın fotoğraflarını çekmeyi tercih ettim. :)

Pompei'den ayrılıp Napoli şehir merkezine doğru yol alıyoruz. Bütün şehirlerin kendine has bir hali, tavrı, kişiliği var. Napoli modern ve zengin İtalya'nın yüzünden biraz uzak. Kendine has bir rahatlığı, kurallardan uzak başına buyruk bir edası var. Sanki İtalya'nın azıcık asi yüzü gibi..

Şehire saat 3 civarında giriyoruz. Bu arada herkes de Türk Hava Yolları'nın verdiği yemeği, Pompeii kentinin volkanik taşları arasında eritmiş durumda.. Ne yazık ki siesta zamanı, akşam saatlerine kadar bütün, doğru düzgün yemek yenebilecek yerler kapalı.

İstanbul sokaklarındayız sanki.

El mecbur şehir merkezini biraz turladıktan sonra, İstanbul'da hatta dünya üzerinde şubeleri bulunan ama heralde Napoli'dekini gördükten sonra yüzüne bakmakta tereddüt edebileceğiniz, Rossopomodoro'da mide kazıntımızı gideriyoruz. Siesta saatleri arasında anca kafe, parça pizza ve sandviç bulabileceğiniz ya da market benzeri yerleri açık bulabilmek mümkün ziraaa. :) Ama haklarını yemeyelim, domatesli ve de mozarella peynirli parça pizzamız çoook lezzetli ! Bu arada ufak bir tüyo : " Pizzanın çıktığı yer, anavatanı Napoli. " ;)

Domates soslu ve de mozarella peynirli parça pizzamız.

Meşhur Napoli pizzalarını denemeyi bir sonraki, olur da yolumuz düşerse turuna erteleyerek soluğu gezerken gözümüze kestirdiğimiz, rehberimizin de tavsiye ettiği dondurmacıda alıyoruz. Benim dondurmam muzlu ve de kavunlu, ama dondurma tezgahındaki çeşitleri görünce insan kendini kaybetme noktasına gelebilir. ;)

Dondurma yerken kendini kaybetmiş blogger.

Eğer "ben dondurmayı Roma'da yerim, şimdi daha farklı bir lezzet tadayım." derseniz, o zaman Napoli de "Baba" diye adlandırdıkları alkollü de yapılabilen, bol şuruplu hamur tatlılarını deneyebilirsiniz. Benim gözüm kaldı. :) Ama yeme kapasitemin hepsini zor da olsa Napoli'de kullanmamayı başarabildim. ;)

Ya da bir başka seçenek oldukça merkezi bir yerde, kesinlikle şık ve eski - köklü olan "Gambrinus" kafede kendinizi şımartıp kahve + tatlı keyfi yapabilirsiniz. ;)

Belki benim gibi "gözüm gönlüm açılsın" diyerekten, etrafınızdaki her detayı incelemekten keyif alıyorsanız hemen Gambrinus'un sağındaki sokağa dalıp Napoli çarşısında ufak bir tur atma imkanını yakalarsınız.

2 saatlik Napoli zamanımıza biz ancak biraz çarşı, biraz etrafa hızlıca bakınmaca, biraz pizza, biraz dondurma sığdırabildik. Enerjimizi akşam saatlerinde varacağımız Roma'ya saklıyoruz. ;)

İçimden Dökülenler !

2011-07-29T15:35:00.001+03:00

2 gerdan kıvırıp, biraz bel büküp, üstüne de Güzelbahçe sahilinde şööyle keyifli mi keyifli, püfür püfür rakı+balık yaparak tam "oh rahatladım, içimdeki sıkıntıyı attım." diyordum ki 1 günlük molayla tepeme çöküverdi yine.

Saat 15:08 itibariyle de, Vodafone firmasından, canlı-kanlı bir müşteri temsilcisine ulaşma çabasıyla labirent misali telefon sistemlerinde, 3 kere fare kıvamında döndükten sonra, üzerime bulaşmış o sıkıntı içeride pik yapmış durumda. Kazara biri geri dönerse oralardan "vay haline.." demekten öte bir şey gelmiyor elimden. :D Dedim böyle demesine de arayan kişi karşısındaki kibarlığımdan ben bile hayrete düştüm. :))) Sistemlerine saygılarımı ilettim nazikane, ama arayan temsilciye de kıyamadım. Ekmek parası sonuçta. ;)

Eh hepimiz aynı çarkın içinde debelenip duruyoruz değil mi, istemeye istemeye...

Dedim ya bu aralar herşeye sarmaya müsait insan kıvamında dolanıyorum ortalıkta. Öğle yemeğinde çıkan diyet yemeğinin beşamel soslu patates olması, temiz kaşıkları almak için uzandığımda iki kaşık arasına preslenmiş sinek eziğini görmem, yemek konan tabağımın daha kirli olamazmışcasına leke içinde olduğunu fark ederek tamamlanan yemek molamın, beni bu kadar çileden çıkarması traji komik değil de ne ki..dahası çalışmayan, bakımı yapılmayan fanlar eşliğinde günü kapalı bir oda içerisinde havasız geçirmeye, ama bu durum daha da zorlaştırılmak isteniyormuş gibi dışarı açılan pencerelerimizin önüne fabrikayı genişletmek amaçlı ek bir bina yapılmasına, pencerelerin yarısının, aşağı atölyenin ise bütün pencerelerinin kapatılmasına niye bu kadar sinirlenip, hopluyorum gerçekten ben kendim de şaşıyorum.

Gerçekten hepimiz bu zalak çarkın içinde debelenip duruyoruz.

Güzel, eğlenceli bir şeyler yazmak için başlıyorum; şu içimden dökülenlere bak ?! : /

Aaaa a!!

2011-04-25T16:20:00.001+03:00

Ne güzel; blog sayfam geri gelmiş !

Öğleden sonranın, hele pazartesi sendromunun ortasındayken, keyif veren süprizi bu oldu sanirim. :)

"Son günlerin yoğunluğunda çok da vakit bulamazmışım zati canımmm" gibi avuntularla teselli ettim kendimi, her gün sayfayı açmaya çalıştığımda karşıma çıkan "Bu sayfaya erişim mahkeme kararıyla engellenmiştir." yazısı karşısında.

İlk günler daha da komikti. Baya bir panik yaşadım. Her an kapımı çalıp, ya da iş yerimi basıp beni yaka paça götürecekler diye.. Malum ya "mahkeme kararıyla engellenmiştir.", özünde bir suç işlemiş olmamız gerekmiyor mu bu durumda olmak için ?!

Umuyorum bunu alışkanlık haline getirip zırt pırt kapatmazlar bundan sonra. Eh bunun için bir şarkı bilem yazmışlar; " Alışmak sevmekten daha zor geliyor." ne de olsaa..değil mi ama ! ;)

Azıcık Mola !

2011-03-01T14:39:00.006+02:00

Haftasonu önümüzdeki, yaklaşan nişan hazırlıklarıyla geçti. Son kararımız kendimizi çook da hırpalamadan, perişan etmeden hazırlıklara devam etmek olduğundan azıcık yavaşlayıp, soluk alabildik. :) Tabii bu birazcık da olsa organize hareket etmemizden kaynaklı. Yani koşturduk, koşturduk, şimdi azıcık durup nefes alabiliriz. :))

Ben pasta siparişimizi verirken, müstakbel damat da bana süpriz olması için çikolata siparişini kendi başına halletti. Daha sonra da nişan günü, "adettendir" diyerek getirecekleri çiçeğin yine benim için birazcık da olsun süpriz olmasını istediğinden bana çay molası izni verdi. :))

Çocuklar gibi sevinip kendimi Reyhan Pastanesi'ne atıverdim. "Hımm ne yesem, ne yesem acaba ?!" diye düşünmek şöyle dursun, bana verilen mola izniyle kafamda çoktaaan kocca bir dilim "Balka" canlanmıştı. :))

Reyhan Pastanesi'ne gidersem eğer, yazları genellikle Rokoko, dondurmalı pasta ya da tatlılarını tercih ediyorum. Eğer biraz daha kış zamanlarına denk gelirse ziyaretim, tercihim çoğunlukla ve de mutlaka Balka yani Balkabaklı Pasta oluyor. Bir de bunun Polka'sı var, yani Portakallı Pastası. Hangisini canım çekerse artık o gün. ;)

Polka - Portakallı Pasta

Ben ne İzmir şehri sınırları içinde, ne de gittiğim diğer illerin pastanelerinde böyle bir pastaya denk gelmedim. Denenesi demek istiyorum ve de yım yım'layarak sözü bitiriyorum. ;)

Demek istediğim o ki; bu bir saatlik mola ömre bedeldi. :))

Evlilik vıdı vıdıları..

2011-02-25T16:32:00.002+02:00

İlk provam

Aman bir telaş, bir telaş sormayın gitsin. :)))

Kafa 1500 şekilde ortalıkta dolaşıp, sürekli planlar yapmakla meşgulüm. Yani beynimin içinde bin tilki var. Eh haliyle bana yer yok ! ;) Hızlı bir şekilde evlenmeye karar verip, bir anda gün alarak düğün yerini de ayarlayınca başladı bir koşturmaca ki, ne koşturmaca. Bunca iş, bunca şey 29.Mayıs'a kadar yetişir mi acep ?! :)

Oldukça organize olup, birçok konuda da hızlı karar vermemize rağmen, elde olmayan tatsızlıklarla azıcık örselenip, yerimize mıhlandık. Şimdi toparlanma, ruhi bünyenin kırılmış, bükülmüş taraflarını düzeltme zamanı. Haliyle bir duygusal baskı da var üzerinde insanın; " Bir kere evleniyorum cannım, her şey mükemmel olmalı tey tey teey..aman en mutlu zamanlarım tadını çıkarmalıyım tey tey teey.. " e ama bu kadar arka fonda telkin varken insan bir türlü kapıp koyveremiyor, çıkaracaksa bile bir gram tat - lezzet çıkaramıyor bu işten. Evrene, akışına bırakıyorum yani..herkesin bilgisine ! ;)

Birazcık keyif yapacağım; evleniyorum ayol ben... buram buram mutluluk toz pembesine bulanmak istiyorum yani. :P ;)

Yapılacaklar listesi kalabalık olabilir, amaa yapılmışlar listesi de bir o kadar kalabalık. ;) Gerisi birazcık da evrenin bileceği iş. :) Negatif enerjiden uzaklaşmayı seçip, pozitif enerjiyi kendi üzerimde toparlamaya kararlıyım. Evren'ciğim pembiş bulutları bekliyoruummm. :)

Güle Güle Misket'im..

2011-02-11T14:44:00.001+02:00

Ne yazasım var, ne ağzımı açıp konuşasım...

İçimdeki bu eksiklik, bu boşluk hissi gider mi ?!..gözlerimdeki bu tuz acısı geçer mi ?!..

Bir ekim ayında, hayatımın "bitmez, geçmez bu zor günler" dediğim derbeder zamanlarında girdi hayatıma küçücük, ufacık..pamuk gibi..

1,5 aylıktı ilk tanıştığımızda,..savunmasız, utangaç, uykulu.... alıp eve götürdüğümde sırtını duvara dayayıp, yastıkların arasına sığınmıştı ürkekliğinden..12 saat hiç kımıldamadan "bizden ona bir zarar gelir mi acaba" diye tetikte bekledi sessiz sedasız...

Sonra o bizim evin ufak prensi, küçük oğlu oldu.. biz onun annesi,babası, ailesi.....

Çarşamba akşamı bizim evden bir pamuk nefes, bir yumuşak ruh eksildi...kucağimda benimle ağlayıp vedalaşarak kalan canının son damlasını kainatın ruhuna iade etti.

Evin renkleri soldu, içi boşaldı..bir yanım eksildi.

Ne yazasım var, ne ağzımı açıp konuşasım....

Rahat uyu tatlı kuzum huzurlu yatağında...eğer acı çektirdiysek sana kısa ömründe, bizleri affet !

Güncel

2011-01-19T15:48:00.006+02:00

Dün akşam iş çıkışı dosdoğru eve yollandım. Bu aralar havalar bi soğuk, bi soğuk..hatta sabah servis şöförümüz sisten kocaaa fabrikayı göremeyip pas geçti. :)) Yani insanın bu kış kıyamet, buzdolabı misali havada evinden başka yeri gözü görmüyor. Yeterki sıcak olsun, bizim olsun ! :)

Haliyle ne zamandır evde uzun süreli vakit geçiremediğimden ne yapacağımı şaşırdım. Önce ailece yemek, ardından hemen sıcacık, iç ısıtan bir banyo ve de sonrasında taze çay eşliğinde annem ve babamla televizyon karşısında yayılmaca. :) Daha ne olsun.. :P

Tabiki tv karşısındaki mevcudiyetimin sebebi annemi ve babamı izlenen dizi hakkında muhtelif sorular sorup hayatlarından bezdirerek, benimle ilgilenmelerini sağlamak. Bir yandan da kucağımda pazar gününden kalma, hala okunmayı bekleyen gazeteler. Neden ben sayfalarının her birini gözden geçiremeden bu günlük yayınları gazeteliğin güvenli kollarına teslim edemiyorum ?!

Fırsat bu fırsat diyerekten bir güzel her kıyısını köşesini okuyup, didik didik ettim. :) Yemek köşelerini kestim. Bu evlilik hazırlıklarında işime yarar diyerekten çıkmış bir kuyumcu reklamını gazetenin ucundan alıverdim. En çoook sevdiğim yazarlardan biri olan ve de muhtelif sadece bir kitabını okuyamadığım Alain de Botton'un Ayşe Arman'la yaptığı söyleşiyi okudum..İstanbul'a geliyormuş konuşma yapmak için, neden herkes, herşey İstanbul'a geliyor ? Zaten Frida sergisine gidememekten, "Cirque de Soleil" gösterisini göz göre göre kaçırmaktan muzdaribim. :) Tam böyle delü delü, kendi kendime söylenirken gazetedeki bir haberle şöyle azıcık teselli buldum.

Efendim Mayıs ayında İzmir ciddi bir sanat olayına ev sahipliği yapacak; Bienal İzmir. Bu bienal ressam Seba Uğurtan'ın girişimleriyle hayat buluyor ve de 4 yıldır çalışmaları sürüyor. Farklı 57 ülkeden 1600 sanatçı katılmak için başvuruda bulunmuş. Seçici kurulun değerlendirmesiyle 31 ülkeden 500 sanatçının başvurusu kabul edilmiş. İzmir'de 1700 eserle tam bir sanat şöleni yaşanacak, şimdiden gözümüz aydın! :)

4-11 Mayıs'taki bu önemli olayı ajandalara not etmek gerek diye düşünüyorum. Keza İzmir bu tip etkinlikler konusunda ciddi anlamda kısır. Sergilere ev sahipliğini ise İzmir Fuarı 3-4 nolu holler, Ege Üniversitesi Atatürk Kültür Merkezi, Kültür Bakanlığı Devlet Resim Heykel Müzesi, Ahmed Adnan Saygun Kültür Merkezi yapacak. Merak edenler için web sayfası; http://www.bienalizmir.org/bienal/main.html

Teklif

2011-01-14T17:12:00.012+02:00

Hayatımda çook önemli bir yere sahip bu olayı yazmamak, sanırım kişisel blog anlayışıma ters düşerdi. Ne de olsa "sefgili günlük " modunda yazılar yazarak mutluluklarımı, mutsuzluklarımı, kızgınlıklarımı, hepsini ama hepsini paylaşmayı kendime misyon edinmiş bir halim tavrım var. :)

Bugünlerin tatlı telaşlarının sebebi sanırım bu yazının başlığında adı geçen Teklif'tir.

18.Aralık haftasonu yatağımdan erken vakit kaldırılırken, nacizane bilgi sahibi olduğum şey güzel zaman geçirmek için Bodrum'a doğru yola çıkacağımız idi. :)

Bu kafamdaki düşünce, önce kahvaltı için döndüğümüzü düşündüğüm Çiğli sapağı, ardından da "eh artık buradan döneriz sanırım." diye bakakaldığım Mavişehir sapağından sonra doğal olarak yerle bir oldu . Meraklı gözlerle bakarken, " Sen bugün başka soru sorma istersen. " denilerek, oturduğum koltuğuma mıhlanıp kaderimi kabullendim. :)))

Yol üzerindeki ilk durak kahvaltı için durulan "Sütevi" oldu. Genelde kahvaltıdan ziyade, köfte yemek için durduğumuz değişmez yemek duraklarımızdan biri burası. Sakıpağa ürünlerinin satıldığı, servis edildiği oldukça hoş ve de temiz bir yol üstü durağı da denilebilir. Hani bu istikamette gidip gelen ve de hala daha buradan haberdar olmayan varsa, "kesinlikle denenmeli" demek istiyorum. Bizim kısmetimize bugünün sabahında kahvaltı çıktı, köfte- piyaz menüsü bir sonrakine kaldı. ;)

Sütevi dışarıdan görünüş

Muhteşem mandalina reçeli ve de tabiki bal-kaymak

Kahvaltı sonrası üzerime basan ağırlığa daha fazla dayanamayıp bilinmezliğe doğru yol alırken uyuyuverdim. Tekrar gözlerimi açtığımda, öğle civarında "Daha ne kadaaaar gideceğiz!!" bakışlarım arasında, nihayet süpriz köyümüze - Yeşilyurt'a ulaştık. :)

Belli uzuuun araştırmalar sonucu verilmiş karar üzerine otelimiz; Manici Kasrı'ydı. İyiki de öyleydi..ne güzeldi. :)

Manici Kasrı içinden görüntüler

Manici Kasrı restaurantı

Manici Kasrı dışarıdan görünüş

Hızlı bir odaya yerleşme sonrası kendimizi Kaz Dağları'nın tertemiz havasını kaçırmamak için Yeşilyurt sokaklarına atıverdik. :)

"Kaz Dağları'nın Güney-Batısında yer alan, Yeşilyurt köyü 1355 yılında, Oğuzların Çepni boyu tarafından kurulur ve ismi Büyük Çetmi konulur. Yüzlerce yıllık göçebe yaşam tarzından yerleşik hayata geçen köyün ilk kurucuları, evlerini inşa ettirmek için Marmara adası ve çevre yörelerde yaşayan Rum taş ustalarını köye getirirler. Zaman içinde nüfusu artan Rumlar da köye yerleşir ve bir mahalle kurarlar." http://www.ongencountry.com/Yesilyurt_Koyu.htm

Eğer bozulmamış, otantik bir yer arayışınız varsa Yeşilyurt ve de bazı Kaz Dağları köyleri sizler için de uygun tercihler olabilir. Yeni yapılaşmalar da bu dokuya uygun ve de eski yapıları taciz etmeyecek şekilde, yöredeki taş ve de ahşap malzeme kullanılarak sürdürülmeye çalışılıyor. Ama tabiki kuşkusuz gönülden geçen, mevcudun etrafındaki ağaçlar, zeytinliklerle, tabiat güzellikleriyle bozulmadan sürüp gitmesi. Bu sebepledir ki rant kaygılı yapılaşmayı ve yerleşimin genişlemesini çok da hoş karşılayamıyorum.

Bu dipnot sonrası sokakların arasında dolaşmaya devam ediyoruz. Kendi halinde bir köy burası. Hava biz gittiğimizde çok soğuk değildi. Belli bir yağmur yağmışlık vardı etrafta, ama bizi beklememiş sanırım geçip gitmiş. Küçük köy meydanından başlayarak, en tepeye orman yolunun başladığı yere kadar havayı ciğerlerimize çeke çeke tırmandık. O kadar temiz ki soluduğumuz, soğuk önemini yitiriyor..duyumsamıyorsunuz.

Köyün içinden evler

Köy meydanındaki cami ve tarihi çeşme

Tırmanış yolundan muhtelif görüntüler

Bu küçük gezinti sonrası yukarıdan köy manzarasına hakim Öngen Country'de ufak bir kahve molası veriyoruz. İçeride yanan şömine, önümüzde köy manzarası, daha da ileride denizin maviliği.. :)

Öngen Country'de manzaraya karşı kahve keyfi

Kahve sonrası mide kazıntılarımızı dinleyerek köy meydanına geri iniyoruz. "Ne yesek..ne yesek" diye düşünürken, meydana çıkan yol üzerinde gördüğümüz Kekik, yanan ocağıyla bizi kendine çekiveriyor.

Ocağın başına çöküyoruz. Sıcacık taze demli çay ve de Kaz Dağları'nın kekiğiyle harmanlanmış peynirli böreğimiz geliyor bir porsiyon. Ardından yetmiyor bir porsiyon da avcı böreği konuyor önümüze. Üşümeyelim diye biraz sonra ayaklarımızın dibine, eski bir tava içine iki kürek de köz koyuyorlar. Başlıyoruz buram buram terlemeye.. :)) Kekik'in iki sevimli köpeği de sıcaktan yararlanmak için ayaklarımızın dibine yatınca, resmin çerçevesi tamamlanıveriyor kendiliğinden. ;)

Kekik'in hemen yanındaki Şahmeran Konak

Yanan ocağın keyfi

Kekikli - peynirli börek ve de sıcacık çayla avcı böreği keyfi

Ayaklarımızın dibine koydukları ocaktan alınmış közler

Sıcaktan ayaklarımızın dibinde mayışmış Kekik Köpekleri :))

Zaman durmuş gibi sanki, gün bitmiyor..bitsin de istemiyoruz. :) Dolaşa dolaşa otelimize dönüp oksijen fazlalığından baygın, yemeğe kadar dinlenmeye çekiliyoruz. Bir sonraki haftasonu dolu olan otelde sadece 2 çiftiz, bu sessizlik de hoşumuza gitmedi değil. Sanki herşey bize göre ayarlanmıştı. Gözlerimizin içine baktılar bizi memnun edebilmek için. :)

Yemek öncesi şarapla başlayan keyfimiz, akşam yemeğinin hoşluğu ve lezzetiyle katlandı.

Aristokrat çiftin şarap sefası :))))

Açık söylemek gerekirse akşam yemeği dahil, yarım pansiyon seçimler beni hep korkutur. Sanki yemek ortalama - vasat olacakmış gibi düşünmeden edemem. Ama gerçekten her detayda inceliğini gösterdi Manici Kasrı. Akşam yemeği lezzet, sunum ve ambians anlamında bütün yıldızları hakkediyordu. :)

Sıcacık içimizi ısıtan brokoli çorbası

Taze fasulye, börülce, patlıcan, yoğurtlu ıspanak salataları

Ara sıcak sonrası gelen tam kıvamında pişmiş bifteklerimizle doygunluğumuz tamamlanıyor.

Manici Kasrı'na has dondurmalı tatlı

ve de yemek sonrası gelen türk kahvesiyle yaptığımız cila

Yemek aralarında olan çook özel detayları geçmek istemiyorum, büyüsü bozulmasın. :) Ama bu akşam sadece yemekle sonlanmadı. Yukarı odamıza çıktığımızda beni çok güzel ve de özel bir süpriz bekliyordu. Sabaha karşı odadaki şöminenin başında İspanya'dan dönerken getirdiğimiz Brüt'ten kalan son kadehlerimizi yudumluyorduk. Gün ışıyıp öğleye doğru bir saatte uyandığımda ise tek taşım parmağımdaydı. :)

O çoook özel kişiye hayatıma girdiği, üzerime böyle titrediği için binlerce teşekkürler ! Dün doğum günüydü ve de iyiki doğdu. :)

Biletler, Ücretler, Broşürler..

2011-01-07T17:06:00.004+02:00

Barça'nın Kalesine Giriş Biletleri

Miro Müzesi Biletleri

Sagrada Familia Biletleri, Biri Kuleye Çıkabilmek İçin

Flamenco Gösterisi Programı

Flamenco Bileti

Prado Müzesinden Broşürler

Reine Sofia Müzesi Kat Planları

Zaragoza Şehir Haritası

İspanya gezisinden son olarak, gideceklere yol gösterebileceğini düşündüğüm için elimdeki bilet,broşür ve de haritalardan bi kuple yapıyorum. Bundan sonra artık yeni maceralarda görüşmek üzere... ;)

2011'le Beraber..

2011-01-04T17:10:00.021+02:00

2011'e girdik girmesine, ama ben hala 2010'dan kalanları temizlemekle meşgulüm. :))

İspanya anılarının son kalanlarını yazıp, Madrid'i de tamamladıktan sonra, temiz bir adımla önüme bakmak istiyorum artık. :)

Yapacak, yazacak bi sürüüüüü şey var ! :))) Şimdi bunlarla kafa yormayalım ama sakın ve de gelelim son 2010 anılarına.

Madrid sokaklarında dolaşmaya başlamıştık ki yeni yıl girdi araya. İşte şimdi tekrar başlıyoruz Kraliyet Sarayı'nın önünden sokak aralarında yürüyüp, şehri keşfetmeye.. ;)

Kraliyet Sarayı önü ve altta avlusu

Madrid yürüyüşümüz Kraliyet Sarayı'nın önünden başladı. Kraliyet ailesi burada oturmuyor, ama İspanyollar için ve de tabiki ülkenin iç - dış politikasında bu sarayın sembolik önemi çok fazla. Önündeki meydan ise sokak şarkıcıları, değişik kostümler içerisinde pandomimcilerle oldukça renkli bir yer. Sarayın hemen yanında 19.yy yapısı bir katedral yükseliyor. İçine girmeden duramıyoruz ve de ihtişamına hayran kalıyoruz.

19.yy Katedrali

Madrid büyük bir şehir gibi gözükse bile merkezde gezmeniz gereken yerler yürüyüş mesafesinde. Barselona'nın aksine burada tabanvayız. Katedralin ardından 5 dk'lık bir yürüyüş sonrası Plaza Mayor'a ulaşıyoruz. Bütün meydanlarda hummalı bir "christmas" çalışması var. Bize söylendiğine göre bütün buralar ışıklandırılıp, yeni yıl alışverişleri için standlar kuruluyormuş. Söyleyenin yalancısıyım. ;)

Madrid Sokakları - Plaza Mayor'a doğru

Farklı ve de Renkli Dükkanlar :)

Plaza Mayor'daki muhteşem renkli bina - tablo gibi ! :)

Plaza Mayor 'daki Eğlenceli Pandomimciler

Plaza Mayor'a gittiğiniz zaman biz içerisine girip gezemedik, ama siz Mercado de San Miguel'i, yani sebze ve meyve pazarını mutlaka görün. Binanın içerisindeki ambiansı bırakın, dışından bile metal işlerinin inceleğine ve zevkine hayran kalacaksınız. İlgilenenler için buraya web adresini hemmeen geçiyorum; http://www.mercadodesanmiguel.es/

Mercado de San Miguel

Fazla zamanımız yok; Gezmemiz gereken iki büyük müze var. İstikametimiz ilk olarak Müze Reina Sofia. İçeriye girerken hiçbir şekilde sırt çantası ya da elinizde, kolunuzda taşıdığınız şeylere izin vermiyorlar. Bu yüzden cebinizde bozukluk bulundurun mutlaka. Çünkü dolaplar, kumbara ağzı gibi bir yerden koyduğunuz 50 Cent sayesinde kilitlenebiliyor. Benden söylemesi ! ;) Dolapların hemen yanına bir para bozdurma makinası koymuşlar, ama onu kullanabilmek için de en azından 1-2 Euro'ya ihtiyacınız var.

Müze girişinden bir görüntü

Reina Sofia'nın arka sokağından bir görüntü

Reina Sofia İçerisinde Sergilenen Eserlerden Örnekler

Reina Sofia içerisinde kulağınıza tanıdık gelebilecek, birçok çağdaş ressamın yapıtlarını görebilmeniz mümkün. Bunlardan hemen "hah diyebileceğiniz" şüphesiz Picasso'nun Guernica'sı. Hem mimari olarak, hem de sergilenenler yönünden inanılmaz keyifli bir müzeydi. Hızlı bir tempoda da olsa yaklaşık 3 saat gibi bir sürede görmek istediklerimizin çoğunu görüp, müze sefamızı bitirmiştik. :)

Guernica ve de Picasso'nun bu tablo için yaptığı çalışmalar

İkinci durağımız Müze Del Prado. Sofia müzesinden 10 dk'lık bir yürüyüşle buraya ulaşabilmeniz mümkün. Burada klasik dönem ressamların çoğunu görebiliyorsunuz, tabiki vaktiniz yeterse. Oldukça büyük ve de birkaç kattan oluşan bir sergileme alanına sahip Prado müzesi. Biz ne yazık ki tamamlayamadık. Dahası içerisinde birkaç defa yolumuzu kaybedip, giriş holüne çıkabilmek için oldukça çabaladık. Ama Velazquez, Rubens, Bosch ve Goya gibi ressamların yapıtlarından hatırı sayılır bir kısmını bu müzede bulabilmeniz mümkün. Hatta 13. Şubat' a kadar görebileceğiniz Renoir kolleksiyonu da burada sergilenmekte.

Müzelerde belli saatler arası ücretsiz gezebilme imkanı var. Fakat bizim gibi sınırlı zaman aralığında şehirden optimumda yararlanmak isteyenlerdenseniz, müze giriş ücretlerini paşa paşa verip, yapıtların elinizden geldiğince tadını çıkarıyorsunuz. ;) Reina Sofia Müzesi'ne giderken girdiğimiz bir sokakta denk geldiğimiz tiyatrodan akşam saat 7'de Flamenco izlemek için aldığımız biletlerimiz var. Açıkcası bunu kaçırmak konusunda hiç de hevesli değiliz. Hemen bir taksiye atlayarak Plaza del Sol'a gidiyoruz. Tam vaktinde tiyatronun önündeyiz bitli turistler modunda, herkes tiyatronun ruhuna uygun çok şık. Napalım mazeretimiz var; seferiyiz ! :)

Müze Prado'nun girişine bakan kilise

Daha önceden yaptığımız araştırmalarda, başkalarının deneyimlerinden öğrendiğimiz Flamenko'yu mutlaka Madrid'de ve de her hangi bir restaurant içerisinde değil tiyatroda izlememiz gerektiğiydi. Akşam gösteri bittip tiyatronun kapısından çıkarken iyi ki tavsiyelere uyup, bu öğüdü tuttuğumuzu düşünüyoruz hepimiz. Sahne, akustik, müzik, tül perdenin arkasından gelen, insanın içini yakan o sesin tınısı..gerçekten bu sigara dumanı ve yemek kokuları arasında, daracık bir mekanda izlenebilecek kadar sıradan bir dans değil. Benim de nacizane tavsiyem gün ola yolunuz düşerse, Flamenko'yu Madrid'de, ama mutlaka ve mutlaka bir tiyatroda izlemeniz. :)

Ertesi gün erken bir saatte tur grubumuzla beraber, Madrid'in 1 saat kuzeyinde yer alan Segovia'ya doğru yola koyuluyoruz. Artık İspanya sınırları içerisinde sayılı saatlerimiz, gece yarısına doğru Türkiye'ye uçuyor olacağız. :)

Disneyland'ın ambleminde esinlendiği şato

Turizm Ofisi'nin önündeki küçük meydan

Roma dönemi Akuaduk - Aqueduct

Binalardaki etkileyici demir işleri

Portekiz mimarisinden etkilenmiş bir yapı

Ünlü lokantalardan biri

Segovia'da bebek domuz ve de kuzu'dan yapılan yemekler meşhur

Segovia küçük, içerisinde sadece yayaların gezinmesine imkan veren daracık sokaklarıyla oldukça korunmuş, otantik bir şehir. En önemli yapı sizi ilk anda karşılayıp kucaklayan Roma dönemi Akuaduk ( Aqueduct ) - su kemeri. 1985 yılında, Segovia içerisinde eski şehir olarak adlandırılan bölge ve bu su kemeri Unesco tarafından Dünya Mirası Listesi'ne alınmış. Eminim daha ılık bir havada ( ki Madrid'den bile soğuktu şehir. ) bu küçük şehrin sokaklarında dolaşmak oldukça zevkli olabilir. 3 saatlik bir gezinti ve yeme-içme süresinin ardından gönüllü olarak Madrid'e dönüyoruz. Uçuş saatimize kadar Madrid sokakları emrimize amade.. ;)

Sokak sokak gezinmelerimizden yorgun düşüp, bir iki başka yer denemesi sonrası kendimizi Friday's in rahat koltuklarına bıraktık. Burası son keyif durağımızdı. Başarılı kokteylleri ve de atıştırmalıklarıyla kesinlikle gezimize güzel bir nokta koymuş olduk. ;)

Happy Hours'a denk geldiğimiz için kokteyllerde indirim vardı. Ondan bu bolluk ! :))

Yorgunluk sonrası keyif yapan seferiler :)))

Friday's İç Mekandan Görüntüler

Nachossss

Biftekli sandviçlerimiz ( yım yıımmm )

Hoşgeldin Yeni Yıl !

2010-12-31T15:51:00.000+02:00

Çok değişik bir yeni yıl başlangıcı benim için 2011. :)

Farklı hisler içerisinde, bool heyecanlı bir giriş yapacağım yeni yıla.
O kadaaar fazla yazmak istediğim, ama zamansızlık ve telaştan kaynaklı ajandamda birikmiş anı ve not var ki. Ne yazık ki uzun bir zaman diliminde bu telaş içerisinde oradan oraya koşturuyor olacağım. Şikayetçi değilim, ama ihmalkarlığım yüzünden azıcık kendime sitemkarım.

Yine mazaretim var; çünkü evleniyorum beeeen. :))))

2011 itibariyle biriken yazılar, yeni birikmiş deneyimler ve anılar blog takipçileriyle paylaşılacaktır efendim. Merak yok ! :)

Şimdiden saat gece yarısı 12'yi vurmuş gibi, herkesin ama büyük, küçük, okuyan, okumayan herkesin yeni yılını kutluyorum. Bütün mutluluklar sizlerin, bizlerin olsun. :))) ( Kulaklığımda çalan şarkı "Şebnem Ferah- Sil Baştan "..günün anlam ve önemine uygun. )

Başkent Madrid

2010-12-17T17:05:00.005+02:00

Sabahın oldukça erken saatlerinde Barselona'dan ayrılarak Madrid'e doğru yola çıktık. Önümüzde 6-7 saatlik karayolu yolculuğu olmasının verdiği ruh hali + son birkaç günün yorgunluğu otobüsümüz hareket eder etmez, ne kadar gözlerimi açmaya çabaladıysam, o kadar boşa kürek çekmiş olarak sızıp kaldım. Ara ara gözlerimi aralayabildiğimden hatırlayabildiğim yegane manzara uçsuz bucaksız yeşillikler arasındaki güzel, şirin evler ve de alabildiğine zeytinlikler...

Madrid'e doğru yol aldıkça, deniz seviyesinden yükselmenin etkisiyle geçiş yaptığımız karasal iklim belirtisi, havanın an be an tatsız bir şekilde kararıp soğuğa dönmesi oldu.

Yolculuğun tam ortası, tur şirketimizin bize güzel bir kazık olarak kakalayıp ekstra tur ücreti aldığı, aslında yol üzerinde bir durak noktası olmaktan öte bir yer olmayan Zaragoza'ydı. Farklı bir ülke sınırları içerisinde elbette ki olabildiğince çok yer görebilmek fikri güzel olmasına rağmen, bu şekilde anlamsız bir zaman kaybını insanın içine sindirebilmesi pek de kolay olmuyor (ki karayolculuğu yeterince yorucu ve de zaman kaybıydı). Benim için en ilginç yanı yıllardır seramik sektöründe çalışan biri olarak iş yaptığımız, ve de ürün hazırladığımız Parselanosa fabrikasını görmek oldu. :)

Zaragoza'da yaklaşık 2 saatlik bir mola verdik. Şehir içerisinde ufak bir tur ve de bir şeyler atıştırmak dışında çok da fazla bir şey yapabilecek vaktimiz olmadı.

İspanya'da büyük, küçük fark etmez her şehrin içerisinde büyük bir katedral mevcut. Katedral meydanından başlayarak şehrin sokaklarında turluyoruz, bir yandan da gözlerimiz atıştırabileceğimiz bir yer arayışında.

Kısa bir turun ardından o çok sevdiğimiz Pinços'lardan yiyebileceğimiz bir bar-restaurant buluyoruz; Sagardi. Aman dikkat her kürdan çöpünün tanesi yaklaşık 3 euro, ve de bu lezzetli atıştırmalıklarla doymak ne mümkün ! :)

Atıştırmalıklarımızı birer Bavaria birasıyla daha da keyifli hale getiriyoruz. İspanya'ya giderseniz eğer unutmamanız gereken yemek, içmek ve de keyif ülkesinde olduğunuz..Tadını çıkarın boool ! ;)

Tur otobüsümüze binebilmek için, katedral meydanına doğru geri dönüyoruz şehrin farklı sokaklarından geçerek. Görebildiğimiz kardır. :)

İspanya'nın neredeyse her şehrinde, hatta her şehrin içinde de 3-5 tane görebileceğiniz meşhur Pronovias mağazası. Gözüm gelinliklerde kaldı. ;)

Benim her gördüğüm yerde vitrin camlarına yapışıp kaldığım pastaneler. :)))

Renkli tasarım mağazaları.

Eskiyi hırpalamadan modern yapılar da şehrin içerisinde kendilerine yer bulabiliyor.

Zaragoza tipik bir Avrupa kenti havasında, birçok farklı ülkede görebileceğiniz nehir manzarasını burada da görebilirsiniz. Kente ait son görüntümüz, nehrin üzerinden geçen köprüyü fonumuza alarak çekildiğimiz fotoğraflarımız oluyor. Malum yolumuz uzun, yolcu yolunda gerek ! Ancak akşam, hava karardıktan sonra Madrid'e giriş yapabileceğiz.

Madrid'e yoğun trafik eşliğinde girdik. Otelimize varışımız bu sebeple yaklaşık bir saat kadar daha uzadı. Barselona'nın mütevazi büyüklüğü ve de rahat havası, Madrid'in yoğunluğu, koşuşturması ve de metropol havasıyla taban tabana zıt. İspanya'nın Başkenti ve de en büyük kenti olmasından kaynaklı belki, ilk anda kendinizi kaybolmuş hissediyorsunuz.

Konaklamamızı Hotel Praga Madrid'de yaptık. Lokasyon olarak çok iyi bir yerde olduğunu söyleyemeyeceğim, fakat ulaşım kolaydı. Dahası TripAdvisor üzerindeki fotoğraflar sizi yanıltmasın, kesinlikle görünenle kaldığımız aynı değildi. :) Dahası, açıkçası bu otelin 4 yıldızı nasıl aldığı konusunda oldukça şüphelerimiz var. İlk olarak, çok köhne bir oteldi. Asansörler inanılmaz kötüydü; odaya çıkabilmek de, lobiye inebilmek de ciddi sorun haline geldi. Özellikle birkaç turun birleştiği bir yoğunlukta. Kahvaltı inanılmaz kötüydü. Dahası gecenin bir yarısı arkadaşlarımızın odasına dalanlar oldu. Bütün bunları dikkate alarak, eğer başka seçeneğiniz yoksa tabiki kalınabilir. Merak edenler için bakınız; http://www.tripadvisor.com/Hotel_Review-g187514-d228644-Reviews-or10-Hotel_Praga-Madrid.html#REVIEWS . Özetle Barselona'daki otelimizin konforunu mumla aradık.

Otelimize yerleşip, eşyalarımızı odamıza bıraktıktan sonra, kaybettiğimiz zamanı telafi etmek istercesine kendimizi sokaklara attık. Barselona'da olduğu gibi burada da taksi oldukça makul (otelimizden merkeze 10-12 euro civarında tutuyordu.), ama otelimizin hemen önünde yer alan durağı kullanarak trafik riskine rağmen şehir merkezine otobüsle gitmeyi tercih ettik.

Bir iki ufak sorma faslından sonra Plaza Mayor'da bulduk kendimizi. Burada büyük bir turizm enformasyon bürosu var. Hiç bilmediğiniz bir yerde yapılması gereken ilk iş bu bürolara girip mümkün olan her bilgi ve de broşürü toparlamak. :) Yemek yiyebileceğimiz yerlerle ilgili ufak bir bilgilendirme sonrası Plaza Mayor yakınındaki Botin üzerinde fikir birliğine vardık. :)

Botin Menüsü.

Eğer Madrid'e gün ola yolunuz düşerse bir gün buraya lütfen uğrayın. Madrid'in gerçekten görülesi, yaşanılası yerlerinden biri listesine girmesi gereken bir restaurant. Guinness rekorlar kitabında dünya üzerindeki en eski restaurant olarak yer aldığını belirtmeden geçemeyeceğim. Karşılama, servis, güler yüz, temizlik ve de lezzet dört dörtlüktü. Muadil bir yer bulamadığımız için iki gecemizin de yemek mekanı oldu, vazgeçemedik. ;)

Ev Şarabı isterseniz getirdikleri şişe ve de karizmatik garsonumuz. :)

Çok net görünemese de giriş olarak aldığımız mantar (inanılmaz lezzetli!) ve de peynir tabağı, bitiriş olarak da muhteşem mango üzeri dondurma (en hafif ve mideyi rahatlatıcı tatlılardan biri ). Tatlı olarak diğer masalara getirilirken görüp, aklımızın kaldığı kendilerine has suflelerini de denemenizi önerebilirim. Menüdeki her şey ayrı ayrı lezzetliydi.

Muhteşem Sebzeli Biftek

ve de lezzetli kuzu kol.

Tıka basa yemek sonrası artan yorgunluğumuza daha fazla dayanamayıp otelimize dönüyoruz. Ertesi gün kahvaltı sonrası Madrid içerisinde ufak bir şehir turu yaparak, Kraliyet Sarayı'nın önünde gruptan ayrılıyoruz. Yaşasın özgürlük ! :)

Mudejar tarzda, yani romanesk ve gotik üslupların Arap mimari tarzıyla birleşmesinden oluşan üslupta, boğa güreşlerinde kullanılan arena.

Real Madrid Stadı

Madrid Şehir Manzaraları

Barselona'dan Muhtelif Yerler, Muhftelif Anılar - 2

2010-12-08T14:23:00.001+02:00

Barselona'da kaldığımız otel Sagrada Familia'ya çok yakındı. Yaklaşık 3-4 saatlik Kilise turumuzun ardından otele yürüyerek dönmeye karar veriyoruz. Asıl niyetimiz bir tapas dükkanı bulup açlığımızı biraz geçiştirmek. :)

Yürüyüş yolumuzdan bir görüntü - Torres Agbar

Novotel City, Barselona'nın her yerinden görülebilen Torres Agbar - Agbar Kulesi'ne bir, iki bina mesafedeydi.

Hayal ettiğimiz Tapas dükkanı, artık ümidi kesip "bari Burger King'den bir şeyler yiyelim" diyerek gittiğimiz otelimizin karşısındaki, büyük alışveriş merkezinin köşesinde karşımıza çıkıverdi. ;)

Sonunda deneyebildiğimiz Sangria

Canas y Tapas'da mantar ve kalamar da söylüyoruz birer porsiyon. Mantarın tadı damağımızda kalıyor, seyahatimizin kalanında sürekli sayıklıyoruz. :)))

Otelimizde biraz dinlenip akşam yemeği için enerji toparladıktan sonra kendimizi yine şehrin sokaklarına atıyoruz. Son durağımız birçok yerde okuduğumuz, adını duyduğumuz Salamanca.

Metroyla La Rambla'ya gidip yürüyüşümüze başlıyoruz. Başlar başlamaz da kokulara dayanamayarak kendimize birer waffel alıyoruz. :)

La Rambla'dan denize doğru indikçe havanın soğuğu daha fazla hissedilmeye başlıyor, rüzgar da artıyor. Maremagnum'a doğru ilerliyoruz, nedense aklımızda Salamanca bu alışveriş merkezinin yakınında gibi kalmış. Onun yerine Tapa Tapa'yı keşfediyoruz. 2 gün boşuna La Rambla üzerinde aramışız. :)

Sonunda, sora sora, düşündüğümüzden fazla aramış, düşündüğümüzden fazla yürülmüş ve de düşündüğümüzden fazla üşümüş olarak Salamanca'ya ulaşıyoruz. Bizden daha mutlusu yok, başlasın ziyafet ! Paella - İspanyol Pilavı yiyeceğiz, çoook heyecanlıyız. :)

Porsiyonlara dikkat; bu iki kişilik bir tabak. Biz dört kişi bitiremedik.

Masaya oturduğunuz anda hemen domatesli ve de zeytinyağlı ekmek geliyor. Birçok yerde sormadan getiriyorlar ve de cüzzi de olsa bir ücreti var. Arkasından İspanya'da rastladığınız, acı olduğunu söyledikleri, bence hiç de acı olmayan ama çoook lezzetli biber kızartması geldi masamıza ikram olarak. Ne yazık ki porsiyonlar o kadar fazlaydı ki muhteşem deniz mahsüllü Paella'mızın yarısı tabağımızda kaldı. Mutlaka denemeniz gereken yemekler listesinde kendileri ilk sırada geliyor. Ardından da anasonlu bir kek ve de muhtemelen ağzınızın içini temizleyebilmeniz için, kanımca saf alkol olan likör ikram edildi. :)

Ertesi günün ilk durağı Pazartesi günleri müzeler kapalı olduğu için salı gününe bıraktığımız Fundacio Joan Miro - Joan Miro Müzesi'ydi. Miro'nun resimleri bana sürrealizm akımının uç noktası gibi gelir nedense. Herşeye rağmen kitaplardan bildiğim, tanıdığım bir ressamın resimlerine bir adım öteden bakıp inceleyebilmek beni inanılmaz heyecanlandırıyor. Oldukça geniş bir Miro kolleksiyonu, resimle ilgilenenlerle buluşturuluyor bu müzede. Sanat tarihine adını yazdırmış Miro'nun yapıtlarını, doğduğu kentin topraklarında, kısıtlı zamana rağmen izleyebilmek büyük bir keyifti. Metroyla rahatlıkla gidebildiğiniz İspanya Meydanı'ndan, 50 ya da 55 numaralı otobüslerle müzeye ulaşabiliyorsunuz. ;)

Miro Müzesi sonrası, aynı bölgede oldukları için Poble Espanyol'u görmeye karar verdik. Burası küçük bir kale içine inşa edilmiş İspanya'nın evleri, sokaklarıyla bir modeli.

İçerisinde kafeler, yemek yiyebileceğiniz yerlerin yanında sergi salonlarının, el sanatlarıyla ilgili atölyelerin ve de mağazaların bulunduğu bir nevi park. Hem açık, temiz havada yürüyüş yapmış, hem de şehir dokusundan kopmamış, oranın kültürüyle ilgili bir şeyler öğrenmiş oluyorsunuz.

Poble Espanyol içerisinde seramikten, cam işlerine, deriden, ahşap işlerine kadar çeşitli ürün, hediyelik eşya bulabilmek mümkün. Dükkanların içerileri çooook renkli ! :)

Poble Espanyol içerisinde kısa bir tur sonrası şehir merkezine, La Rambla'ya dönüyoruz. Meyve ve balık pazarında - La Boqueria'da ufak bir mola veriyoruz. Malum bu kadar gezmeye biraz vitamin lazım. :)

Karışık bir meyve tabağı ve de bir tabak ahududuyla kendimize ziyafet çekip, Barselona sokaklarına geri dönüyoruz.

Passeig de Gracia boyunca yürüyoruz, mağazalara, binalara baka baka..karşınıza sürekli dikkate değer bir şeyler çıkıyor. :)

Son akşamımızın yemek mekanı Placa Reial' daki (La Rambla üzerinde, solunuzda kalıyor.), Les Quinze Nuit. Buraya gitmek niyetindeyseniz eğer çok geç gitmemenizde fayda var. Belli bir saatten sonra önünde ciddi bir kuyruk oluyor. Dahası garsonlar inanılmaz kaba, sinirleriniz sağlam değilse her an birinin saçını, başını yolabilirsiniz. Ama Barselona'da yediğimiz en ucuz yemekti. Porsiyonlar da gayet 1 kişinin tüketebileceği oranda. Sanırım daha global bir restaurant oldukları için bu kadar rağbetteler. Balık görecek halimiz kalmadığından tavuktan yana tercihlerimizi kullandık ve bitişi de "Cream Catalana" ile tamamladık. ;)

Ertesi gün yeni bir maceraya başlamak üzere Madrid'e doğru yoldaydık...

Barselona'dan Muhtelif Yerler, Muhftelif Anılar..

2010-12-07T14:22:00.007+02:00

Barselona'da kaldığımız oldukça hoş ve de merkeze yakın, ulaşımı kolay bir oteldi; Novotel Barselona City.

Yakınlarında da yine benzer, oldukça tarz, modern oteller vardı. Birazcık "Design Hotel" sınıfına girebilecek nitelikteki yerlerdi diyebiliriz. Tek saçmalık otel odamızdan bir adet bavul kilidimin yürütülmesi oldu. O kaddar eşya arasından kilidin gitmesi anlamsız geldi bana, ama siz yine de bavulunuzu ve de değerli eşyalarınızı da kasanıza kilitleyip bırakınız.

İspanya'da taksi oldukça ucuz, otelimizden merkeze inmek 5-7 euro kadar tutuyordu. Ama biz ikinci gün kendimize otobüs, metro ve de trenle gezebilmemize imkan tanıyan T10 kartlardan aldık. Metro, günlük gezilerimizi oldukça kolaylaştırdı. Oldukça yeni ve de sade bir metro sistemleri var, insan hemen uyum sağlayıveriyor. :)

İlk akşamımızın yemek mekanı araştırmalar sonucunda, müzakereyle karar verdiğimiz Marissco'ydu. Barselona, deniz kenarında bir kent olduğundan balık, denizden çıkan binumum yaratık konusunda seçme şansınız çok. ;) Burası turistik olmaktan ziyade daha çok İspanyolların gittiği bir mekandı, fakat garsonlar İngilizce konusunda hiç de kötü sayılmazlar. Modern bir balıkçıda oldukça keyifli bir yemek oldu. :)

Ahtapot, Kalamar, Fener Balığı ve de Kerevit bezeri böcekler..Arsısız ya yetmedi üstüne küçük ahtapotların kızartılıp çerez gibi yendiği bir tabak ve de domates sosta pişmiş midye ısmarladık.

Ertesi günün ilk durağı CAMPNOU - yani Barselona Futbol Takımının Kalesi'ydi. Barselona'ya ulaşmadan önce maç için araştırmalar yapılmıştı, ama ne yazık ki tarihlerimiz uygun düşmedi. Bu tecrübeyi bir dahaki sefere diyerek ertelemek zorunda kaldık. Buna sanırım en çok grubumuzun futbol fanatikleri sevgili Burç (özellikle) ve sevgili Aslı üzüldü. :)

Bense daha çok mesleki gözle incelediğimden sanırım etrafımı, Barselona takımının marka gücüne ve de sergileme konusundaki profesyonellik + ilericiliklerine hayran kaldım.

Bir güne iki önemli, gezilmesi gereken yer sığdırdık. Campnou sonrası 2. durağımız ; Sagrada Familia oldu.

Tarihi 1866 yılında vakıfın kurulmasına kadar giden ve de yapımı hala devam eden Gaudi'nin başyapıtı, Sagrada Familia'yı kelimelerle anlatabilmek ne kadar mümkün olur bilemiyorum. Birçok kilise yapısı görmüşsünüzdür ama kanımca burası size gerçekten farklı duygular yaşatacak. Etkilenmemek mümkün değil.

Josep Maria Bocabella tarafından kurulan vakıf, kilise yapılmak üzere mimar Francisco de Paula del Villar y Lozano ile anlaşıyor. 1882 yılında Sagrada Familia'nın yapımına başlanıyor. Fakat mimar ve vakıf arasındaki anlaşmazlıktan dolayı 1883 yılında Gaudi projeyi devralıyor, ve de ölümüne kadar bu proje üzerinde çalışıyor. Bugün, gezerken görebileceğiniz üzere Gaudi'nin ilkelerine sadık bir biçimde yapının inşaatı devam ediyor.

Özetle Barselona'ya gidip Sagrada Familia'yı görmeden dönmek olmaz. ;)

Barselona - Barselona

2010-11-29T11:47:00.005+02:00

Uzuuun tatil sonrası her zamanki adapte olamama sorunlarıyla debeleniyorum. :)

Döndüm ama beynim hala İspanya sınırları içinde dolaşmakla meşgul ! Eh, o kaddar güzellik sonrasında bu yaşadığım halet-i ruhiye de sanırım pek normal. :)))

Kurban bayramının o uzuuuun tatilini bu sefer yurt dışı seferine çıkarak değerlendirdik. 3 gün Barselona, ardından da 2 gün Madrid' de kalarak, aslında İspanya'nın 2 büyük şehrini keşfettik. Gitti % 80, geriye kaldı % 20 ! :P

Uzun tatil sebebiyle oluşan yoğun talep üzerine çok istemesek de, ki çok da kendilerine dahil olmasak da, çok daha ucuza bir maliyet çıkmasından dolayı bir tur şirketiyle seyahatimizi gerçekleştirdik. Eğer böyle bir niyetiniz varsa çok dikkatli ve de titiz olmanız konusunda uyarmak istiyorum. Çok az katıldığımız noktalarda (ki mecbur ettikleri için) pek de memnun kalmadığımız, vaktimizi boşuna harcadıkları düşüncesinde hemfikiriz. Kalan zamanları ise kendimiz programladığımız için açıkcası oldukça eğlendik ve de mutlu döndük. ;)

Tavsiyem odur ki; eğer dil sorununuz yoksa, tur şirketlerinden sadece kalma ve de uçak bileti konusunda hizmet almak.

Bu kadar girizgah yeter; macera başlasın artık değil mi ?! ;)

Barselona şehrinde ayak bastığımız ilk nokta Montjuic Tepesindeki (Yahudiler Tepesi) seyir terasıydı. Bu tepe olimpiyatlar için yapılmış yapılarla oldukça yeşil bir alan, seyir terasından aşağı doğru şehre inerken sağınızda ve solunuzda düzenlenmiş botanik bahçesi size eşlik ediyor.

Hiç bilmediğiniz bir şehri anlayabilmek için önce şöyle bir kuşbakışı genel hatlarına bakmak cidden yararlı oluyor. Öncesinde şehir haritasından Barselona'ya baktığım zaman, İzmir gibi denizden itibaren yükselerek kıyı boyunca genişlediğini hayal etmiştim. Halbuki Montjuic hemen deniz kenarından yükselen bir tepe, buradan şehre baktığınızda ise Barselona'nın oldukça düzlük şekilde yatayda yayıldığını fark ediyorsunuz.

Montjuic Tepesinden inip güneşi kaçırmamak için Güell Park'a doğru yol alıyoruz, gözlerimiz sonuna kadar açık hiç bir detayı kaçırmamak için. :) Güell Park, 1900 - 1914 yılları arasında ünlü mimar Gaudi tarafından düzenlenmiş 15 hektarlık bir arazi. Gaudi'nin yakın arkadaşı ve de hamisi sayılan Kont Eusabi Güell, 1899 yılında araziyi zengin tabakadan insanların doğayla iç içe oturabilecekleri lüks evlerin yer aldığı bir site olarak tasarlanması için satın alıyor.

Gaudi'nin kendisinin ve ailesinin de oturduğu evin de yer aldığı proje, ticari başarısızlıktan dolayı 1918 yılında şehir konseyinin el koyması ve 1923 yılında kamulaştırılarak şehrin kullanımına açılmasıyla sonlanıyor. Park, bugün Unesco dünya mirası listesinde yer alıyor.

Güell Park'ın ardından şehir turumuzu tamamlayarak yol yorgunluğu eşliğinde otelimize varıyoruz. Otelimize yerleşir yerleşmez, kafamızın içinde şehrin kabaca şeması, Barselona'da ilk yaptığımız şey, kendimizi Gotik mahalle yakınlarında bir tapas dükkanına atmak oluyor. :)

Pinços'lar (Pincho ya da Bask bölgesinde Pintxo olarak adlandırılan çubuklu atıştırmalıklar), yediğiniz çubukları sayarak hesap çıkarıyorlar. Sakın kendinizi kaybetmeyin lezzetlerine kapılıp. ;)

Malum İspanyollar geç akşam yemeği yiyorlar ya, arada atıştırmak lazım tabe ! ;) Şaka bir yana açıkcası restaurantlara o kadar da geç vakitte gitmenize gerek yok. Kanımızca İspanyollar biraz huy değiştirmiş, ya da gittiğimiz yerler fazlasıyla turistik. Herşeye rağmen İspanyolların bu atıştırmalıkları harika ! :)

Karnımız biraz doyunca keyfimiz yerine geliyor sanki, üzerimizdeki bütün yorgunluk uçuveriyor. Üzerine daracık sokaklarda ufak bir tur atıyoruz. Her köşede bir süpriz; kimi yerde arya söyleyen, kimi yerde de kemanla ufak bir resital veren biri karşınıza çıkıveriyor..hayran hayran, eh biraz da aval aval bakınarak tam turist kıvamında otelimize yollanıyoruz, akşam yemeğine kadar biraz dinlenmek üzere.

Kordon'da Kahvaltı

2010-11-11T17:35:00.001+02:00

Haftasonu sabahı kız kıza kordon boyunda bir kahvaltı yapalım dedik. Şüphesiz, asıl amacımız yemek değil çoook sevdiğimiz bir arkadaşımız için İstanbul uğurlamasaydı. Hala daha söyleniyoruz; " Nereden çıktı bu İstanbul'a taşınma işi.." diye diye..,ama gel gör ki ne demiş atalarımız bile: " Doğduğun değil, doyduğun yer ".

Pepe Rosso'nun yeni yerinde buluşma kararı çıktı gruptan ön görüşmeler sonucunda. Yeni yeri diyorum fakat, aslında aylardır aynı yerinde olduğundan eskidi bile. ;) Tabii biz İzmir ahalisi alışkanlıklarımızı zor değiştiririz. O sebepledir, "Pepe Rosso" denildiğinde akla hep o ilk ve çok yılların yerinin gelmesi.

Sabahın ilk müşterisi bizdik. Alsancak gece hayatına alışık olduğundan mıdır bilinmez, kahvaltı için pek de hazırlı olduklarını söyleyemeyeceğim. Bütün iyi niyetlerine rağmen geç gelen servis, özellikle ekmek ve çaylar konusunda kahvaltı boyunca az bıdırdanmadık 5 hatun, varın gerisini siz düşünün. ;) Aç bir güruha küçücük bir ekmek sepeti layık görmüşlerdi. Doğal olarak önce gözümüz doymadı, mütemadiyyen "ekmek alabilir miyiz? " şeklinde kibar garsonumuzu delirttik. Sonunda çareyi bize ikinci bir sepet getirmekte buldu. :))

Açıkcası Pepe Rosso'daki kahvaltı ne göze, ne de midemize hitap ediyordu. Birazcık hayal kırıklığı olarak anılarımızda yerini aldı. Kahvaltı için önümüze gelenler arasında bahse değer tek şey tadına doyamayıp bir porsiyon daha istediğimiz İspanyol Omleti'ydi.

Ben derim ki Pepe Rosso'yu kahvaltı için değil, kanımca daha hoş olduğunu düşündüğüm akşam yemekleri ve ortamı için tercih edebilirsiniz. ;)

http://www.peperosso.com.tr/

Son olarak; canım Sebuş'um umarım İstanbul sana bütün güzellikleri verir.

Güle güle git.

Yolun açık olsun.

...ve sözün bittiği yer.

Yalanın Keşfi

2010-11-01T16:46:00.005+02:00

29. Ekim tatili sonrası pazartesi sendromu yaşıyorum yoğun şekilde. Saatler de kış uygulamasına geçilerek 1 saat geri alındı, yoğun sendromum katlandı. :)

Bool bol evde dinlenerek, kısa ama açık havada enerji arttırıcı yürüyüşler, yakın mesafe gezilerle geçirilmiş bir tatil sonrası insanın iş yerinde, masasının başında zımba gibi energizer tavşanı misali oturup çalışması gerekmez mi ?! Garip, benim başım masa sevivesinin üzerinde zorla, güç bela duruyor sanki. : /

Bu akşam iş çıkışında, yoga seansıyla bu kötü enerjinin hakkından gelip bertaraf etmeyi düşünüyorum. ;)

Yazdım ya bol bol evde vakit geçirdik. Yemek yaptık, scrabble oynadık, film izledik, kedişimle zıpladık, koşturduk..kalan zamanlardaysa arkadaşlarla kahve buluşmaları, ev ziyaretleri, kendi kendimize ise açık havada, sahilde yürüyüşler, küçük keşif gezileri yaptık. Tatilin bir günü aile ziyareti için Güzelbahçe tarafında, son günü de denize, güneşe doyalım diye Foça'da geçti.

Ev vakitlerinden birinde izlenen bir film hakkında bu yazının konusu; "Invention of Lying" yani "Yalanın Keşfi".

Film 2009 tarihli, daha önce nasıl gözümüze ilişememiş anlamadım. Bence izlenesi, hatta izlensin, izlendirilsin diyeceğim bir film. :)

Düşünün ki dünya üzerinde hiç bir yerde kimsenin yalan denen şeyden haberi yok. Bütün söyledikleriniz başka bir olasılık olamazmış gibi değişmez, şaşmaz gerçeklik olarak kabul görüyor. Konuyu açalım, şöyle ki; banka hesabınızda sadece 300 dolarınız var. Bankaya gidiyorsunuz gişedeki bayana 300 dolarınız değil 800 dolarınız olduğunu söylüyorsunuz. Gişe memuresi hesapları kontrol ediyor ve de aa ne görsün hesapta 300 dolar var. Ama yalan denen şey henüz ortada yok ve sizin dediğiniz tabiki doğru ! Sistemin bir hata yapmış olduğunu söyleyip, sizden özürler dileyerek elinize hemen 800 doları tutuşturuyor. Daha ne isterim değil mi ! :)

Film hayatta her konuda başarısız bir karakterin, yalanı keşfederek bütün bu kötü gidişatı 180 derece döndürerek başkalaştırması etrafında sürüp gidiyor. Günlük hayat pratiklerinde başlayan değişim, sonunda ise aşk ve de mutlu sonla tamamlanıyor. Hem eğlenceli, hem de ilginç dipnotlar yakalanası, izlenesi bir film özetle.

Bu arada yalanın işlemediği tek yer aşk sahnesi ne yazık ki ! Zaten kahramanımız o kadar seviyor, o kadar aşık ki bir tek sevdiceğine yalanı reva göremiyor. :)

IMDB'yle benim notum nedense hiç benzerlik gösteremiyor ama, emin olun ben 10 üzerinden 6,5'dan fazlasını veririm. ;)

Yazamamak..

2010-10-22T15:45:00.006+03:00

2 haftadır yazamıyorum, elim varmıyor..

Belki havalardan, belki meşguliyetten...açasım bile gelmedi sayfayı...halbuki en büyük keyfim, gelip bloğu açıp istatistikleri kontrol etmek. :)))

Sezonu kapatıp eve, Karşıyaka'ya dönme çabasındayım.Başka türlü ne bütçem toparlanabilecek benzin harcamalarından dolayı, ne de bünyem her gün 140km yapmaktan kaynaklı. Urla günleri bitsin artık !

Konserler, gezmeler, arkadaşlar, aile, ev, bahçe derken neredeyse sonbaharı devirip kışa doğru adımları hızlandırdık. 29. Ekim yaklaşıyor, seviniyorum. Güzelce dinlenip birazcık kışa enerji toparlamalı. Zira Kasım ayı bütün hızı ve hararetiyle kapıda bekliyor.

Sonunda Salı günü yeni pasaportum elime ulaştı. Şu an İstanbul gökyüzünün altında bir yerlerde vize sırasını bekliyor olmalı. ;)

Pasaportumun süresinin bitmesine 2 sene olmasına rağmen, 10 senelik olduğunu fark edince " aa emniyete gitmeme de gerek yokmuş." nidalarımı yutup, ertesi gün tıpış tıpış Karşıyaka Emniyet Müdürlüğü'nün yolunu tutmak zorunda kaldım. Vize için çektirdiğim fotoğraf boyutları tutmadı, yani kaba tabirle cidden eşşek kadar bir resim istiyorlar. Fotoğraf çektirirken mutlaka "pasaport" için diye belirtin, altını çizin, adamları bezdirin. Sırf fotoğraf yüzünden kabul edilmeyen bir sürü başvuru oldu gözümün önünde, bilginize.

Nüfus cüzdanımı da kabul etmediler. Biraz hırpalamışım, uçları yırtık pırtık olmuş. "Makineden geçmez." dediler, yıkıldım. Neyseki nüfus şubesi gerçekten çok hızlı iş gören yegane resmi kurumlardan biri. 5 belki 10 dk içinde yeni nüfusumu gayet güler yüzle elime teslim ettiler. Minnettarım. :)

Fotoğraf çekimi ve tabı da sadece 20-30dk'mı aldı. Karşıyaka sahildeki Foto Güven hem doğru ölçülerde iş yapıyor, hem de acelemi gördüklerinden çok yardımcı oldular. Bankada da hiiiç sıra yoktu. Bütün bu işleri toplamda bir saat gibi bir sürede bitirmiştim. Ama gel gör ki, parmak izimi günün öğleden sonra 3'üne kadar aldırmayı başaramadım.

Bu arada 5 senelik ve de 10 senelik pasaport için ödenen harç aynı, 310 TL + defter için de 50 TL ödemeniz gerekli. 3 senelik alıp, eski pasaportunuzda kalan sürenizi üzerine ekletebilirsiniz de aklınızda olsun. 3 senelik pasaport 220 TL. Yanınıza banka dekontları harici 3 tane fotoğraf + nüfus cüzdanı aslı + fotokopisi + parmak izinizi gösteren belgeyi( bu belgeyi sakın kaybetmeyin, her seferinde aynı sıra işgencesi kesinlikle çekilmez ! ) eklemeniz yeterli. Yeni pasaport için herhangi bir form doldurmanıza gerek yok, herşey bilgisayar ortamında kayıt altına alınıyor. Sonrasında da pasaportunuzu elinize, verdiğiniz adrese teslim ediyorlar. Cuma başvurumu yaptım, salı sabahtan elime geçti. :)

Gelelim sebebi pasaport alışımıza; yine bir batı rüzgarı esintisi var yüzümüze çarpan...ama bu sefer daha uzaklardan, Avrupa'dan. İstikamet bayram tatilinde Barselona ve Madrid'e.

Gitmek için ayrı, anılarımı yazmak içinse apayrı sabırsızlanıyorum. ;)

Etkinlik Takvimi

2010-10-06T15:30:00.005+03:00

Cumartesi günü o kadar sushi'yi mideye indirdikten sonra akşamına da hareketli bir aktivite yapmak gerekiyordu. Tesadüf birkaç arkadaş aynı etkinlikte karar kılınca birbirimizden habersiz, akşamın seçimi Buena Vista Social Club eşliğinde eğlenmek oldu. Bornova, Büyük Park'ın girişinin karşısında yer alan Noxx 2.Ekim akşamı salsa müziği, latin sound'larıyla çınladı.

Grubun sahneye çıkması 12 civarını buldu. İnişi ise 1 civarını... :(

Bu kadarcık müzik eminim kimseye yetmemiştir, hele de böyle kaliteli olursa. ;) Uzun süredir salsa yapma fırsatı yakalayamamış nacizane bir latin müziği hayranı olarak iki kıvırtıp, çoook sevgili arkadaşım Taylan'ın kulaklarını çınlattım: " Ah şurada olaydı da beni iki döndüreydi.." diyeee :)))

Buena Vista Social Club, 1940'lar süresince Küba'da müzisyenlerin biraraya gelerek müzik yaptığı, yalnız üyelerin girebildiği bir kulüptü. Kapandıktan yaklaşık 50 yıl sonra, 1990'larda, Kübalı müzisyen Juan de Marcos Gonzalez ve Amerikalı gitarist Ry Cooder'a ilham vererek, kulübün en popüler zamanlarında çalmış kübalı müzisyenlerle yaptıkları albüm hakkettiği üne yıllar sonra kavuşabilmiştir. (Daha detaylı bilgi için bakınızzz ; http://en.wikipedia.org/wiki/Buena_Vista_Social_Club ve www.buenavistasocialclub.com/ )

Dinlemeye değer derim. ;)

http://fizy.com/#s/1m0hjr

Bahsettiğim gibi bu zaman aralığı hareketli; sırada cuma günü gideceğimiz İzmir Devlet Senfoni Orkestrası'nın açılış konseri var. İZDSO, bu sene 2010-2011 açılış konserini Klazz Brothers & Küba Perküsyon Grubu ile gerçeleştiriyor. Fuar Açık Hava Tiyatrosu'nda saat 20:30'da yerinizi alın derim, tabiki hala şansınız varsa. Biletler; tam sadece 10TL, indirimli ise 5TL..şaka gibi! Kaldıysa eğer, biletleri bulabileğiniz noktalar; Alsancak D&R ve Ahmet Adnan Saygun Sanat Merkezi. İyi kapışmalar ! ;)

(Daha detaylı bilgi için yine bakınızzzz ; http://www.sonyclassical.de/klazzbrothers/ ve www.izmirdesanat.org/ )

http://fizy.com/#s/1mbl5l

15. Ekim tarihi için ajandama not ettiğim konser ise AEGEAN BAND: “Oldies But Goodies & The Balkans”. Konak AKM' de sahne alacak grup unutulmaz Oldies'lerden ve de Balkan ezgilerinden örneklerle sahne alacak. Biletlere http://www.biletix.com/event.htm?id=LKSM5 üzerinden ulaşabilmek mümkün. ( Detaylı bilgi için yine ve yine bakınızzzz; http://www.aegeanband.com/ )

Son olarak etkinlik takviminde ajanda notu ise 27.Ekim, Çarşamba günü, 20:30'da yine Konak AKM'de sahne alacak SunShine Band. Biletlere SunShine Band ofisinden, 12.Ekim tarihinden itibaren ise AKM gişelerinden ulaşabilirsiniz. ( Detaylı bilgi içiiiiin bakınıııızzzzz; http://www.sunshineband.com.tr/ , hem demolarını dinleme şansını da yakalarsınız. )

Off yapacak ne kaddaaar çoook şey var amaaa ! :P ;)

JİKAD - SUSHİ

2010-10-05T11:34:00.002+03:00

Haftasonu temponun yoğun, hareketin bol olduğu günler oldu. ;)

Mevsim kışa dönmeye başladıkça şehirdeki aktiviteler de hız kazanmaya başladı.

Cumartesi günü Japonya İzmir Kültürler Arası Dostluk Derneği - JİKAD tarafından organize edilen "Sushi Mutfak Çalışması" vardı. Hajime Suetomi (yaniiii Hajime-San, kendisi meslektaşım efendim, mimar sistematiği vardı her halinde, belli!) tarafından biz hevesli öğrencilere ( ve de tabiki özellikle benim gibi sushi delilerine), hani aşerip de ortalıkta hiç sushi bulamazsak nasıl başımızı becerebileceğimiz konusunda 2 saatlik uygulamalı bir ders verildi. :)

Maki-zuhsi ve Nigiri-zuhsi yaptık (Japonya'nın batısında yapılan çeşitler, ki Türklerin damak tadına daha uygun olduğu konusunda bilgilendirildik), ve de tabiki bir güzel sushileri mideye indirerek doyasıya yedik. :)

Ben, nasıl yapıldıklarına dair çok da detay verip olayın hevesini ve rengini kaçırmak istemiyorum. Ama isteyenler olursa, JİKAD, İzmir içerisinde oldukça aktif bir organizasyon. Eminim ki benzer, hoş ve de eğlenceli aktiviteleri devam edecektir. Bence http://www.jikad.org/ sayfasını takip etmekte fayda var. ;)

Sushi hazırlarken kullandığımız alet-edavat

Nori - Yosun

İçine malzemeleri konulmuş ve de sarılmaya hazır Maki - zuhsi

Maki - zushi'nin sarılması ve yosunun ıslatılarak yapıştırılması

Elde var ikiiii.., dilimlenip yenilmeye hazır.

Nigiri - zushi hazırlığı, pirincin kalıplara konulması.

Üstüne malzemelerinin konulmasını bekleyen Nigiri'ler

Karides ve Tunalı Nigiri'ler, soya sosu ve de yeşil çay eşliğinde

Bu çalışma Narlıdere'de, Güzel Sanatlar Fakültesi'nin girişine çok yakın konumlanmış Ekose Mutfak'ta yapıldı. Tabiki gönüllü öğretmenimiz Hajime-san ve de sevgili organizatörümüz Arzu Yücel sayesinde. :) Kendilerine buradan binlerce teşekkürler !

Kıssadan Tatil...

2010-10-01T17:53:00.004+03:00

Sevgili Günlük, duy sesimi..mutsuzum! Her gün kalkıp bu dört duvar arasına girmek istemiyorum. Yüksek sesle, ortalık yerde dillendirirsem nankörlük olarak algılanabileceğinin farkındayım. Ama patlamak üzereyim, ve de burası ruhumu, içimdeki yaratma, çalışma şevkini örseliyor.

3 günlük kıssadan kaçamak, buradan uzaklaşmak bile nasıl kendime getiriverdi beni. İnsan kesinlikle mutlu olduğu yerde, mutlu olduğu şekilde çalışmalı..çünkü hayatımızın belki de %80 gibi önemli bir oranı iş yerinde, iş arkadaşalarımızla geçiyor. Sanki ailemiz, eşimiz, dostumuz bu yemeğin sadece çeşnisi, tuzu biberi. Ama yemek kötüyse üstüne ne kadar baharat döksen de, ne kadar tuz, biber eklesen de tadını gizlemeye yetmiyor. Eninde sonunda insanı, midesini bozup hasta ediveriyor, yataklara bile düşürebiliyor. :(

İşyerinden bu seneye ait izinlerin zamanında kullandırılmasına dair talimat gelince, ben de kalan izin artıklarımdan 3 günü ailemle beraber yaz sezonunu kapatma günleri olarak kullanmaya karar verdim. Pzt, salı, çrş, cst ve pzr'la birleşince 5 günlük kesintisiz bir zaman dilimi çıkıverdi ortaya. :)

Evimde yattım, yuvarlandım...misketle sarmaşıp dolaştık, bol boool oynadık...fark ettim ki en eğlenceli, en oyuncu olduğu saatler sabah saatleri, ve ben o güzelim saatleri kaçırıyorum ne yazık ki ! Annem, babam ve abimle hasret giderdik. Bir tanecik arkadaşım, can dostum Işılım da aldı nasibini..haftasonu kaçamağı yapıp İzmir'e atmıştı kendini. Tıpkı eski günlerdeki gibi boool vır vırlı, boool tatlılı, şekerli, omuz omuza bir gün oldu. :)

Bu Eylül son günlerini, deniz sezonunu da kapatmak için elimize geçmiş bir fırsat olarak değerlendirdik. Çeşme - Ilıca Plajı bir gün ve Ayıbalığı Plajı da bir gün nasibini aldı bu kıssa tatilden. ;) En güzel deniz zamanıdır Eylül ! Benim de en melankolik hallerimin zamanı ..!

Çeşme - Ilıca Halk Plajı

Deniz sonrası bir Çeşme klasiği, Yıldızburnu'na doğru uzanıp sahilde, Şevki'de, manzaraya karşı kumrular bir güzel mideye indirildi. ;)

Ertesi gün, yataktan kalkar kalmaz Balıklıova yolunda bulduk kendimizi anasıyla, kızı. :) Yol üzerinde kahvaltı molası verdik, hafiften yağmur çiselerken koyu gri bulutlardan üzerimize. Balıklıova'ya gelmeden evvel denize karşı, Taş Ev oldu durağımız.

Salçanın hepisiceğini midemize indiriverdiğimizden günün kalanını hararet içinde bool su ve buzluğumuzdaki bilimum soğuk içeceği içerek geçirdik. ;) Reçeller ise hayli ilginçti; kavun, şeker pancarı, 2 çeşit üzüm ve de erik. Kavun favorim ! ;)

"Yok hava kapalı, yağmur yağacak, belki bir defa girer çıkarım.." diyerekten gittiğim Ayıbalığı'nda 3 defa denize girerek, uzuuun uzuuuuun yüzüp suda oynayarak, bu yazın rekorunu kırdım. Böyle sıcak su yoktur, tadı aklımda asılı kaldı ! ;)

Mordoğan, Ayıbalığı Koyu Akdeniz Foklarının yaşam alanlarından biri olarak kabul ediliyor. Ama yerleşimin kıyıya bu şekilde yaklaştığı ve de yazın, sezonda insan kaynayan bu koyda foktan daha çok, ancak insanoğlunun izlerine rastlayabilmek mümkün. Plajdaki sürem boyunca bol bool bira şişesi, plastik bardak, teneke kutular ve de sigara paketleri toparladım. Atılmış izmaritleri ise kaderine terk ettim, içim kaldırmadığından.

Hava iyice bulutlanıp, güneşi örtünce, rüzgar da şiddetini arttırınca yağmur tıpırtıları arasında düştük dönüş yoluna istemeye istemeye. Malum ertesi gün mesai başlangıcı, eve dönüp psikolojimizi hazırlamamız lazım. Yolda Balıkova'da durulup meşhur un kurabiyelerinden alındı yarım kilo, çayın yanına, ağzımız tatlansın diye.

Eylül

2010-09-24T15:56:00.000+03:00

Eylül'ü neredeyse bitirdik, Ekim'e gelmek üzereyiz.

Dışarıda hava bulutlu, yavaştan sonbahar kendini hissettiriyor sanki. Haftasonu da muhtemel yağış gözüken hava raporlarında, kendimize evde film keyfi yaşatma düşüncesindeyiz. :)

Şaka maka cidden Eylül ayı bana iyi gelmiyor sanırım...garip bir halsizlik, isteksizlik, evde sarılıp sarmalanma, pijamalarımla dolaşma modu peydahlandı üzerime ayın başından beri. Kendimi zorluyorum normal hayat akışımdan kopmamak için. (ya da bütün bunlar kendi yaratımım ;), o kadar eylül bana yaramıyor diye söylendim durdum ki ortalıkta... )

Mecburi kullandırılan izinler sebebiyle önümüzdeki haftanın başında evimde, o çoook istediğim moduma kavuşmuş olacağım. İşten kaytarıyorum kısaca... :)

Bakalım kafamda planladıklarımın listesinde kaç tane tik görebileceğim dönüp masama tekrar oturduğumda ?!

Görüşmek üzere...

Ey Hayalet Gemi !

2010-09-17T13:39:00.001+03:00

Ben küçükken bu kadar okuma düşkünü değildim. Annemin beni sırf bir şeyler okuyayım, öğreneyim diyerekten birkaç cilt ansiklopedi ve de kitapla bir odaya kapadığını hatırlarım. :) "Bu odadan çıktığında bana okuduğun bir konuyu anlatacaksın ona göre." demişti gözlerimin içine gözlerini sabitleyerek. Benim odadan çıktığımda anneme anlatabildiğim tek şey ise "yunan mitolojisi" oldu. O zamanlardan bir masal düşkünlüğüm varmış belli. :)))

Bu kadar okumayı ve de kitapları seven bir ailenin içinden üniversiteye, hala tek tük, idare eder şekilde kitap okuyan bir insan olarak adımımı attım. Daha çok etrafımı izlemeyi seviyordum sanırım. Hala seviyorum ama kitaplarımın yeri çook ayrı !

Üniversitedeyken yakın, kitap kurdu bir arkadaşım sayesinde Hayalet Gemi'yle tanıştım. Öyle her kitapçıda, gazete bayiinde bulunabilen bir dergi değildi. Ama uzuuun yıllar azimle bu dergiyi takip ettim ve de belki de ben "okumayı sevmek" konusundaki ilk tohumları bu dergi sayesinde bünyeme ektim.

Borges'i, Küçük Prens'i, Don Kişot'u, Freud'u, Esher'i, bugün bildiğimiz birçok yazarı (Murat Gülsoy, Nazlı Ökten, Ergun Kocabıyık, ve niceleri..) burada tanıdım öğrendim. Dergi, içinde o ayın teması çerçevesinde yazılar, denemeler, hikayelerden oluşurdu ve ben çoğunu soluksuz okurdum. Yıllar önce izini kaybetmiştim ve de üzülerek artık yayınlanmadığını öğrenmiştim. Ama birkaç yıl önce tesadüf eseri,nette gezinirken bulduğum gibi, bütün çıkan sayıları web sayfasında arşivlemişler (http://www.hayaletgemi.com/ ). Hepsini pdf formatında bilgisayarınıza indirip arşivlemeniz mümkün. Kim akıl ettiyse ne iyi yapmış, fikrine ve de uğraşanların emeklerine sağlık. İnsanın hayal gücünü ve de yetilerini geliştiren böyle bir derginin tümden ortadan kalkması ne büyük kayıp olurdu ?!

Umarım herkes benim gibi her sayısından, her yazısından aynı büyük keyfi, lezzeti alır. ;)

Kahvaltı var, Kahvaltı var !

2010-09-15T13:07:00.001+03:00

Uzmanlar uyarıyor; " Günün en önemli öğünü kahvaltı. Güne mutlaka güzel bir kahvaltıyla başlayın. "

Söz dinlemeli derim. ;) Sırf buna hizmet amaçlı da sizinle yeni keşfettiğimiz kahvaltı mekanımızı paylaşmak isteğindeyim bugün. Vakit öğlene yaklaşıyor, eh haliyle ben her zamanki gibim midemdeki derin boşluktan öte bir şey düşünüp, hayal edemiyorum tabiki. :))

Sözüm İzmirlilere, özellikle Karşıyaka'yı kendilerine yurt edinenlere ;), efenim sizlerin çoook da iyi bildiğiniz gibi Karşıyaka'ya aracınızla geliyorsanız kullanabileceğiniz birkaç giriş vardır. Bunlardan biri Karşıyaka sahiline çıkan, oradan sizi dosdoğru iskeleye, çarşıya çıkaran ana giriş, diğeri Soğukkuyu, diğeri Girne, diğeri Şemikler ve de artık doğrudan doğruya Mavişehir'e çıkabildiğiniz yeni otobandan gelen giriş. Biraz karışık mı oldu ne?! :)

Soğukkuyu girişini kullananlar caminin karşısında yer alan Tereci Gıda'ya aşinalardır. Hatta belki önündeki park telaşından kaynaklı, trafiğin alt üst olmasına da azıcık benim gibi sinir olabilirler. :) Burası her türlü kahvaltılık, baharat ve de aktar malzelerini bulabileceğiniz bir nevi mandıra şeklinde bir mahalle bakkalı. İşte bu, aynı Tereci Gıda işlerini genişletmeye karar vermişler ki Mavişehir'de, Koçtaş'ın binasının yanındaki binada kendilerine bir kahvaltı ve de satış yeri daha açmışlar.

Görüp görüp, "hadi deneyelim" dediğimiz bir yerdi, bayram tatili sonrası, oy kullanma üzerine gidip, görmek nasip oldu. İyi ki de oldu, tez zamanda yine gidilee ! :))

Ben inaniyorum ki aynı kalite ve güler yüzle yollarına devam ederlerse yakın zamanda Tereci'ye ancak ve ancak rezervasyon yaptırarak gitmek mümkün olacak.

Mekan çok hoş ! Ahşap ağırlıklı mobilyalar, döşemeler, çini seramikler, yöresel motifler..içerisinde bir bölüm daha büyük gruplara yönelik şark köşesi şeklinde tanzim edilmiş. Ufak bir bahçesi de var. Biz iç mekanı tercih edip yerimize yol yorgunu, bitap şekilde yerleşiyoruz. Herkes çok ilgili, istersek dışarıdaki masayı da hemen gölgede kalacak şekilde ayarlayabileceklerini belirtiyorlar tekrar tekrar. Ardından soğuk soğuk, bütün yorgunluğumuzu alan, dahası iştahımızı da kabartan bir şerbet ikram ediyorlar kibarca. Mesir macununun suda eritilip soğutulmuş hali gibi şerbet, bütün ağırlığım gidiveriyor üzerimden içerken. ;)

"İlk defa geliyoruz." diyerek kendimizi bizi yönlendiren garsonumuza bırakıyoruz. "Ben sizin için seçip serpme kahvaltı hazırlatayım." diye öneriyor. "Peki" diyerek mutlulukla kabul ediyoruz.

Şimdi gelelim hemen bir parantez açarak bu mekanın neden kahvaltı yapmak için bu kadar hoş ve de tercih edilebilir olduğunu anlatmaya: İlk önce inanılmaz çeşit var; kahvaltılık olarak aklınıza gelebilecek herşey en az iki çeşitten oluşuyor. Her şey göz önünde hazırlanıyor, taze. Dahası burası bir açık büfe kahvaltı yeri gibi; kendiniz büfenin önüne geçip istediklerinizden bir kahvaltı oluşturuyorsunuz. Portakal reçeli sevmiyor musunuz, ceviz reçeli alın o zaman, ya da petek bal sadece, ya da, ya da çiçek balı mı seviyorsunuz, o zaman menünüze onu alın. ;)

Bizim menümüz bal, portakal reçeli, tereyağı, Diyarbakır lepiği (içli köftenin akrabası efendim kendileri ), kuru domatesle karışık yeşil ve siyah zeytin menüsü, domates, salatalık, yumurtalı ekmek, sigara böreği, çökelek (hangi yörenin olduğunu hatırlamıyorum.), 3 çeşit peynir (istediklerinizden seçiyorsunuz; bizimkisi ezine, tulum ve de hellim miydi ?! :))) ), sucuklu yumurta ( bizi iki kişilik isteğimizin fazla gelebileceği konusunda uyardılar. Kendilerine teşekkür ederiz. Cidden porsiyonları büyüktü, tek kişilik yetti.), çemen (biz buna bayıldık ! ), tabiki değişmez çaylarımız ve de farklı ekmeklerden karışık bir sepet. Daha ne olsun ! :))

Kahvaltı sonrasında şöyle bir market kısmını dolaşıp, evin eksiklerini de tamamlayarak 1 taşla 2 kuş vurmuş olursunuz. Benim gibi daha masaya oturduğunuz anda gözünüze kestirdiğiniz fıstık sarma, ceviz burma gibi tatlılar varsa hele, tamamdır tam yerindesiniz ! ;)

Ne demiş uzmanlar; "Kahvaltı en önemli öğündür."

Şeker Yeşil, Şeker Mavi !

2010-09-14T10:16:00.003+03:00

Kalbimi Göcek'in yeşillikleri arasında bırakıp döndüm İzmir'e.. Son umut, bir gece önce oynadığımız sayısalda, büyük ikramiye bize vurmuştur da kalıveririz oralarda diye bekleyip durduk gazetede sonuçları görünceye kadar. Kısmet, bir başka zamana ertelendi hayaller şimdilik..

Şeker Bayramı'nı tatil fırsatı olarak değerlendirip kendini yollara atanlar kervanına katıldık biz de. Kışa doğru yaklaşırken adım adım, ne kadar güneşten ve denizden yararlansak yanımıza kardır mantığıyla iç güdüsel bir hareket halindeyiz. :) Malum kavurucu sıcaklarda güneye inmek delilikti, "eh şimdi zamanıdır." diyerek kendimize lokasyon olarak Göcek civarını seçtik bu seferlik. :)

Bir kaç yıl boyunca yaz-kış Fethiye civarında gezinmişliğim olmasına rağmen, Göcek'e sadece geç bir vakitte yemek için uğramanın dışında, öyle aman aman vakit geçirmişliğim yoktu buralarda..ha bir de atlamamam gerekir ki, 2 sene önce arkadaşlarım ve de kuzenlerimle çıktığım Göcek koylarını gezmek amaçlı mavi tur seyahatimizde erzak almak için Göcek'e ayak basışımız var. Sıcaktan nasıl da kaçmıştık gerisin geri denize..! :)

Her zamanki gibi sabahın kör vakitlerinde yollardaydık, gün bize kalsın istiyoruz haliyle. Kahvaltı niyetine sadece Gusto 'nun bayram çikolataları ve bir bardak süt takviyesiyle yola çıkıyoruz. (yımm yımm!!)

Asıl kahvaltımızı Ortaca'yı geçince Toprakana'da yapmak niyetindeydik, ama bayramın ilk günü kapalılardı. İlk bulduğumuz açık, bizi kabul eden restauranta attık kendimizi; Dalaman'ı geçince sağda, Yosun'a. Belki öyle çok özel bir kahvaltı değildi ama, yeşillikler arasında, nar bahçesine bakan bir masada, koccaa bir ekmek eşliğindeki bu kahvaltı ilaç gibi geldi. :)

Kahvaltı sonrası, 10-15 dk'ya otelimize varıyoruz. Göcek geçidine girmeden önce yol sağa ayrılıyor. Kille plajına doğru dönüyoruz. Durağımız Dalya Life.

6 tane bağımsız küçük evden oluşan Dalya Life bir aile işletmesi. Bütün evler bahçe içerisine, yeşillikler arasına yerleştirilmiş. Açıkcası odalar çok konforlu ve rahattı. Dahası pencerelerimizin biri iç bahçeye, diğeri ise uçsuz bucaksız doğaya açılıyordu. Burada da üşüye üşüye uyumanın tadını çıkardık doyasıya. :)

Sabahları ister istemez erken kalkıyor burada insan, siz de bizim gibi pijamalarınızla ağaçlar arasında bol bool yürüyüş yapabilirsiniz kahvaltı öncesi. Üzerine de su kenarında kazları ekmekle, ya da benim gibi Dalya Life 'ın köpeği Baron'u peynirle besleyerek kahvaltınızı ( Bu özel yer için, daha özel bir kahvaltı beklentisindeydik. Belirtmeden geçemeyeceğim. ) yapabilirsiniz.

Otelimize yerleşip hemen kendimizi deniz kenarına attık. Tavsiye üzerine Günlüklü Koyu'na gidiyoruz. Ah beni oralarda unutsalardı. :))) Günlüklü yol üzerinde hep tabelasını görüp, hiç adım atmadığım bir koydu. Park'a giriş ücretimizi verip sık ağaçlar arasında ilerliyoruz, ve de cennet bir yere ulaşıyoruz.

Sahilde şemsiye ve de şezlonglarımızı kiralayıp hemen bir keyif kahvesi söylüyoruz. Kafede ihtiyacınız olan herşeyi bulabilmek mümkün. Başka da bir şansınız yok doğrusu, isterseniz hazırlıklı gelmeniz de mümkün. Denizi tatlı su karıştığı için biraz bulanık bulabilirsiniz. Ama açıkcası bu kalitede ve nezihlikte bir standartla da gittiğimiz diğer koylarda karşılaşamadık.

Taptaze Akdeniz Salatamız ve de gerçek dometes soslu, tam kıvamında makarnamız.

Günlüklü'de gecelemek isterseniz sadece bir tesis bulunuyor; The Bay Fethiye . Bu otelde gözümüz kaldı diye belirtmek istiyorum. :) Odalar, bungalovlar şeklinde yeşilliklerin arasına itinayla yerleştirilmiş. Tekneyle gelenler için kendi iskelesi mevcut. İskelenin hemen üzerinde ise restaurant ve bar. Dayanamayıp gidip broşürlerini aldık resepsiyondan. Kasım ayında kapatıyorlarmış sezonu, ama özel gruplar için yıl içinde oteli açmayı düşündüklerini belirttiler. Arkadaş grubuyla çok güzel ve de doğru bir tercih olacağını düşünüyorum. Yapılacaklar listemize ekledik The Bay'ı ! ;)

Dönüş yolunda İnlice Plajı'na da giriyoruz merakımıza engel olamayıp. Birer de akşamüstü çayı peşindeyiz denize karşı. :)

Geniş bir koy İnlice de, ve de mutlaka denizine girmelisiniz. İlk bir metre kumluk gibi, sonra denizin içi koca kocaa kayalarla dolu..deniz gözlüğümü takar takmaz koccamaaan bir yengeç görüyorum iki kaya arasında pembe-gri, balık sürülerini kovalamaktan nefessiz kalıyorum. Oturduğumuz plaj kafesinde de tüple dalışa gelenleri görüyoruz, kesin var bir bildikleri. Sudan çıkası gelmiyor insanın, akşam oluveriyor.

Akşam yemeği için Göcek'in içinde, sahil yolunun sonunda yer alan Can Restaurant'ı tercih ediyoruz. Biraz hayal kırıklığı açıkcası, ama yine de seçtiklerimiz lezzetli. (menüdeki en ilginç şeyleri alıyoruz sadece.) Lezzetli ve kıvamında pişirilmiş balıkla sonlandırıyoruz yemeğimizi.

Maş Börülcesi Salatası, Süzme Yoğurtlu Kabak, Karides ve tabiki rakının yanına Kavun Peynir

Ertesi gün erkenden Göcek sahilindeyiz. Bayram izdihamından kaynaklı daha özel bir deniz turu isteğimizi içimize gömüp, istemeye istemeye 80 kişilik bir günlük tura ertesi gün için "he" diyoruz.

Rotamızı Ölüdeniz'e çeviriyoruz. 20-30 km sonra ufak bir benzin molasının ardından denize ulaşıyoruz. Saat 11 civarında milli park içerisine girdiğimizde henüz doluluk oranı % 60'lardaydı. Sıcağa ancak 3 saat dayanabilip kendimizi arabamıza dar attığımız da ise içerisi tamamiyle dolmuş, dahası kapı önünde 8-9 arabalık bir sıra vardı. Benim düşüncem böyle tatil zamanlarında Ölüdeniz Koyu'nun hiç de iyi bir tercih olmadığı, bilgilerinize.

Dönüşte yine merakımıza engel olamayıp Fethiye'yi geçtikten sonra solda yer alan Katrancı Koyu'na uğruyoruz. Burası da oldukça kalabalık bir koy, zira kampçıların yeri. :) Plajın hemen gerisinde çadır alanı ormanın içerilerine kadar giriyor.

Akşam Dalyan yollarındayız. İlla duyduk, okuduk ya mavi yengeç deneyeceğiz. İnsan bazen her tavsiye edilen konusunda bu kadar ısrarcı olmamalı. :)) Dalyan da kaldığımız yere yaklaşık 20-30 km mesafede. ( http://www.viamichelin.com/ sayfasında 33 km gözüküyor. Kontrol edildi, bilgilerinize sunuldu. ) Dalyan'ın hemen içinde Köşem Restaurant'a oturuyoruz. İnanılmaz özensiz bir yer; servis,temizlik,lezzet..kesinlikle,ama kesinlikle tavsiye etmiyorum, uzak durun. Mavi yengeci iki sene önce İztuzu plajına giderken kanal üzerinde avlayıp,pişirip,servis yapan büfe teknelerden denemiştim ilk..emin olun Köşem'inkisine göre çok daha lezzetli ve de hijyenikti.

Arka masamıza oturan çift de bizim gibi araştırıp gelmişler. Mavi yengeç denemek istiyorlar. İyi niyetli bir şekilde garsondan tavsiye istiyorlar ve de önerisine uyarak birisi 2 tane, diğeri ise kendi için 3 tane istiyor. Kulak misafiri olduğumuz sohbetlerinden kazıklandıklarını düşündüklerini duyuyoruz. Mavi yengeç menüde yemesi zor, eti oldukça az, zahmetli ve de doyurucu olmayan bir yemek. Bu şekilde tavsiye isteyen müşterilerini, bu konuda uyarmaları gerekir diye düşünüyorum.

Kendimiz için, deneme amaçlı birer mavi yengeç isteyerek , öncesinde ise mekanın tek güzel şeyi olan sıcak pideyle ve de kavun, peynirle karnımızı doyurarak, bir daha gelmemek üzere ayrılıyoruz Köşem'den.

Mavi Yengeç ve Geriye Kalanlar

Ertesi gün erkenden en büyük korkumuzla yüzleşmek üzere yine Göcek sahilindeyiz. Tur teknemize biniyoruz biraz isteksiz, 12 Adalar turumuz başlıyor. Açıkcası hiç de umduğumuz gibi olmadığını söylemeliyim. Tamam kalabalık bir tur olabilir, ama insanlar çok kibar ve saygılıydı. Hiç bir aşırılıkla karşılaşmadık. Dahası en büyük korkumuz olan yüksek ses müzik ise neredeyse hiç olmadı. Arada 5-10 dk'lık müzik dinletileri dışında pek öyle bağrın bağrın çınlamadı teknemiz, koylarda ise müzik hemen kapatıldı. Güneşlenmek için minder kaptık ve de neredeyse çok sıcak saatler dışında çoğunlukla sere serpe teknenin ön tarafında yayıldık. Bol boool yüzmek ve de Göcek mavisinin tadını çıkarmak için birebirdi diyebilirim. ;)

Her günlük turun farklı rotaları var. Bu sebeple bazı koylar dışında çok da aşırı bir kalabalığa denk gelmedik. Hani insanların üzerine denize atlamak zorunda kalırsam diye bayağı korkuyordum ben yola çıkarken, ama hiç de düşündüğüm gibi sorun olmadı. Dedim ya doya doyaa yüzdük. ;)

Bedri Rahmi'nin "Balık" resmi ve onun koyda başlattığı sanat çalışmalarının diğer örnekleri

Sabah 11 gibi ancak yola çıkabilen turumuz, akşam saat 18'de bizi Göcek sahiline bırakıyor. Ufak bir şehir turu, birkaç ufak alışveriş sonrasında tatilin en güzel yemeğini yemek üzere Mercan'a oturuyoruz. Ne zamandır böyle lezzetli pizza yememiştim, Domino's da nedir yahu!! :)) yanına da buss gibi birer bira, salata ikramları.. herşey özenli, temiz ve de inanılmaz lezzetli ! Göcek'te mutlaka uğranılası nokta olarak Mercan'ı listeme ekliyorum. ;)

Akşam Dünya Basketbol Şampiyonası'nda finale çıkmak için oynayacak milli takımımızın maçını izlemek için otelimizin konforuna dönüyoruz. Ne yazık ki ben erkenden sızıp kalıyorum serin yatağımda, uykumun arasında heyecanlı bağrışmalarını duyuyorum takımımıza destek veren otel ahalimizin..

Ertesi gün güneş doğarken dönüş yolundayız yine, malum referanduma yetişeceğiz...kahvaltımızı bile oy sonrasına saklıyoruz. Görev bizi bekler. ;)

Kuzey'in Dağları, Taşları...

2010-09-02T11:54:00.005+03:00

Sabahın göz görmez yağmuru altında attım kendimi şehire.

Hiiiiç dışarı çıkasım yok, hava deli dolu, sağı solu belli değil. Mecburen servis koltuklarında bekliyorum arabamın periyodik bakımdan çıkmasını. :)

Tatilde İzmir'in kuzeyindeydik. Kuzey derken, yani Türkiye'nin en batı ucuna 17 km mesafede, Behramkale - Assos'ta.

Ben, biraz Marmara çocuğu sayılırım. Bu civarlarda büyüdüm, bol bool yüzdüm..en bakir hallerine aşinayım, en bakir hallerini bilirim. Şaka maka en azından 15 sene öncesinden bahsediyorum. Benim ortaokula ilk adım attığım yıllarımdan ! Altınoluk'un bir avuç evden, bir avuç insandan ibaret olduğu zamanlardan ! Sahilde toplasan 5-6 kişiyi anca bulabildiğimiz anlarda, iki arkadaş oturup dua ederdik, bir sebep olsa da insanlar buralardan denize girse diye. Sanırım dualarımız kabul oldu. Şimdi artık o bizim insanlarla doldurmak için adaklar adadığımız sahil boyunca, denize ulaşabilmek için insanların üzerinden atlamanız gerekiyor. Bir şeyi dilerken insanın çoook düşünüp taşınıp bunu dillendirmesi gerek, artık eminim.

Sabahın en sakin zamanlarında yollardaydık yine. Güneş yeni yeni sıcağını, ışığını verirken İzmir üzerine başladı yolculuğumuz. Tam kahvaltı zamanında, planladığımızdan bile önce, Ayvalık'a girmiş, arabamızı park edip Güler pastanesinin mis gibi sıcacık lorlu böreği ve de zeytinyağlı sakızlı kurabiyelerini alıp, sahilde çayımızı söylemiştik. "Aç gözlülük mü yaptık" acaba diye düşünürken, börek kapış kapış 10 dk içinde tükeniverdi. Üzerine birer kurabiye ve birer taze çayla daha cila yaptık. :)

Pastanede, azimle bıkmadan, usanmadan bir blog sayesinde aklıma yer etmiş " pudra şekerli göçmen böreklerini " sordum durdum. Ama her seferinde " kıymalı kol böreğimiz, lorlu böreğimiz var. " şeklinde bir cevapla susturuldum. :) Hevesim kursağımda kaldı. Her giden sorsun bir zahmet :)), belki böylece Güler'in fırınından yeniden çıkmaya başlar, kim bilir.

Yol üzerinde ikinci durağımız tabiki Altınoluk'tu: Evim, evim, güzel evim ! :) Yıllardır üç, beş günden fazla gidip de kalamadığım evim. Ama yine de benim anılarımdaki yeri ayrı. Çoook güzel zamanlarım, dahası çocukluk yıllarım oralarda geçti. Altınoluk'a uğramışken asıl köye çıkmadan, denize yukarıdan bakmadan, asırlık çınar ağacının gölgesinde soluklanıp, buzz gibi koruk suyundan içmeden olmaz. Eğer bizim gibi tok gitmezseniz bir de yanına benim çook sevdiğim kapaktan kesme denilen puf puf böreklerden söylemeyi de sakın unutmayın.

İyice dinlendiğimize göre artık hiç durmadan yolumuza devam edebiliriz. :)

Küçükkuyu'dan Assos yoluna dönüp sahilden devam ediyoruz. Yol boyunca solumuz yer yer deniz, sağımız solumuz ise kamping alanları ve de bol bool zeytinlik. Sonunda Behramkale Köyü'ne varıyoruz. Önünüze çıkan tabela sizi şaşırtmasın. Biri dosdoğru köyün içine giriyor, diğeri ise köyün etrafından dolaşıp eski limana inen yolla birleşerek köyün diğer ucuna çıkarıyor sizi.

Joy-Inn Butik Otel için köyün diğer ucundan girmek en mantıklısı. Köyün içindeki yol çift taraflı trafiği kaldıramayacak kadar dar, etrafı sıkışık. Yolu takip edip tam karşınızdaki, sağında bir kafe, solunda hediyelik eşya satan küçük dükkanın bulunduğu ara sokağa girerseniz de dümdüz çıkıp önünüzde oteli buluveriyorsunuz. (Bir tabela mı koysalar ne ?! :P )

Biz otelimizi çook beğendik. Odalar geniş, ferah, ve de çok hoş döşenmişti. Binanın tam köşesindeki odadaydık ve de iki duvardaki, iki pencereyi açtığımızda perdeleri uçuran bir esintinin içinde kalıveriyorduk. Klimanın bulunmadığı, şimdiye kadar kaldığım ilk butik oteldi. Sebebini akşam uyurken anladım. Hava o kadar güzel ki sıcaklamıyorsun. Tam tersi serinlikten dolayı, özellikle sabaha karşı örtünecek daha kalın bir şeyler arayışına giriyorsun. Bütün sezonun en rahat ve huzurlu uykusuydu uyuduğumuz. Odalarda kalorifer tesisatı, petekler var sadece, sonbahar ve kışın da oldukça rağbette olmasından dolayı.

Denize girmek için kadırga koyunu tercih ettik 2 gün boyunca. Upuzuuuun bir kumsal, pırıl pırıl, tertemiz bir deniz...mavi bayraklı laf aramızda. Şah Mat oldu bizim durağımız; yemekler güzel, sahilde de şezlongları ve geniş şemsiyeleri var. Ama biraz erken gidin tavsiyem, insanlar kumsalda sayılı şemsiyenin kavgasını yapıyordu bütün gün. Geç kalırsanız eğer, yoğun çekişmeli saatler sizi bekler haberiniz olsun. ;)

Akşam eski limana indik. Biz inişi yaparken güneş de yavaş yavaş kaybolup gitti. Manzarası, küçücük bir yerleşim de olsa o korunmuş dokusu harika Assos'un. Ama Akdeniz'deki uzun tatilimiz ardından burada keyfimize göre, yöreye has, çok da özel bir lezzet, nevi şahsına münhasır bir yer bulamadık ne yazık ki. Eski liman benim kanımca vasat balık lokantılarının olduğu bir yerdi. Sanki önünüze ne gelirse, her nasılsa yersiniz tarzında bir işletmecilik var. Mezeler kötüydü; kabak çiçeği dolması ve köz patlıcan sanki lezzetsizliğini gizlemek için zeytinyağına boğulmuştu . Levrek kupkuru geldi, ki deniz levreği olduğundan bile şüpheliyiz. En güzeli sanırım salataydı, bir de haklarını yemiyeyim yemek sonrası ikram ettikleri taze çay.

Tatlı hakkınızı mutlaka dondurmaya ayırın. Benim favorim bal badem ve de kaymak. İsterseniz bir nevi waffel diyebileceğimiz (ki orada adı vaffıl ! ), sıcak kornet arasına fındık ve çikolata sürülüp, dondurma konularak yapılan tatlıyı da deneyebilirsiniz. :) İç kısımdaki dondurmacıdan alın derim, çünkü benim çocukluğumdan beri bildiğim, Assos'un ilk ve tek dondurmacısı zaten kendileri. ( Rekabet zor ! "Hangisi canım ya karıştırırsam?!" derseniz, gözünüze gözünüze mutlaka sokuyor merak etmeyin. )

İkinci akşamımızı Behramkale köyünün içinde, hem gezinip o dokuyu içimize sindirerek, hem de biraz daha yavaş tempo dinlenerek geçirdik. Otelimizden aldığımız tavsiye üzerine köy kahvesinin karşısındaki Assos Restaurant'ı tercih ettik. Kesinlikle doğru tercih ! :) Bir önceki günün bedbahtlığı ve hayal kırıklığı sonrası, bu küçük, şirin restaurant ilaç gibi geldi. Yediğimiz herşey ayrı ayrı lezzetli ve tazeydi. Menümüz yöresel yoğurtlu salata, yaprak sarma (ilk defa ev dışında bu kadar tatlı bir sarma yedim.), köz biber, kendilerince pişirdikleri Assos'un patlıcan yemeği, testi bardaklarda ayran, ev yapımı muhallebi ve tabiki peynir tatlısından (höşmerim diyorlar, ama bildiğiniz höşmerimden farklı, fırında ısıtılarak da servis edilebilen peynirli,unlu bir tatlı. ) oluşuyordu.

Bu güzel yemeğin üzerine bir de üstüne karşı kahvede, fincanda pişen dibek kahvesi içtiniz mi, işte ondan sonra tadınıza doyum olmuyor. :)

Ertesi gün dönüş yolundaydık, eski ve de yeni anıların imgeleri, içimizdeki tınıları eşliğinde. Assos' u gezdik, gördük ama henüz kuzey planlarımızı tamamına erdiremedik. Daha görülüp keşfedilecek Kaz Dağları Köyleri var. ;)

Hazırlık...

2010-08-27T14:50:00.000+03:00

Pazartesi 30.Ağustos, yani uzuuun bir tatil var önümüzde...

Bugün iş çıkışı eve gidilip, bavul hazırlanacak, fotoğraf makinesi pilleri şarj edilecek, kitap ve bulmacalar çantaya konacak, vs, vs...ve tabiki yola çıkılacak.

Kuzey rüzgarları esmekte İzmir semalarına doğru hafif hafif.

Önümüzdeki hafta burada buluşmak üzere....herkese iyi tatilleeeer ! :)

Neyse Halliim, Çıksın Falliim

2010-08-19T14:58:00.015+03:00

Sabahın kör vakitlerinde Urla'daki serin yatağımdan kalkıp uyuklaya uyuklaya düştüm yollara, malum çalışmak gerek. Gerek gerekmesine de, bu kaddaar erken kalkınca şu anda kafam oldu 1500, sanki koccaaa kazan taşıyorum boynumun üzerinde. Ah olaydı şöyle bir köpüklü sade türk kahvesi ! :)

Dün akşam yaptığımız kızlar partisi, kahve, fal seramonisiyle idare edeceğiz artık..elden anca gelen bu. ;)

Seviyorum günün hengamesinden kaçıp uzaklaşarak arkadaşlarla yapılan çay, kahve keyiflerini. Sanki insanın üzerindeki bütün negatif enerjileri puf uçuruveriyor. Dün akşam hem uzuun zamandır bulamadığımız konuşma aralığını yakalayıp bol bool dertleştik, hem de işin içine "falcı bacı" muhabettini katarak biraz şenlendik. Keyfimiz daha da boool, neşemiz yerinde, dostluklar baki olsun,.. bir de fincanın dibinde görünen mutluluklar tez zaman da bizi bulsun. :)))

Bizim dün akşamki oldukça alaturka kahve keyfimizin ardından, mekan-Bornova'nın göbeğinde türkü ve şiir evi,ayrı bakır cezvelerde gelen bool köpüklü kahveler, dayanamayıp yarım kilo aldığımız sıccak tulumba tatlımız (5 kilo vermem gerek beniiim ! ),etrafımızda ah ablam, kardeşim edaları, masamızın üzerinde de iç karartıcı tonda, kötü bir örnek sayılabilecek, kilim desenlerine gönderme yapan, foklorik olma çabasında bir masa örtüsü oluncaaa, ben de merakla acaba bu kahve-çay dünyasında neler neler varmış diyerek başladım aramaya.

Pazar günü gazetede Defne Koz'un Lipton firması için yaptığı tasarımın haberi vardı. Çay denince akla ince belli bardak gelir. Defne Koz, kendi üslubuyla ince belli bardak fikrine güncel bir yorum getirmiş. Ben açıkcası raflardaki yerini almasını heyecanla bekliyorum. :)

Koleksiyon'un sitesine baktığınızda da Faruk Malhan imzalı başka bir ince belli yorumunu bulmak mümkün.

İstanbul ve Dervish Simli

Bir başka ince belli yorumuna ise Porland firmasının sitesinde denk geldim. Malzemenin farklılaştırılmasıyla da değişik bir yoruma gidebiliriz.

Porland'ın sitesinde gezinmek büyük bir keyifti. Her zevke, her alışkanlığa hitap edebilecek bir şeyler bulabilmek olası. Tasarımın sınırı yok !

ya da yine Faruk Malhan tasarımlarından birine atlayıp, Sufi'lerden alabilirsiniz kendinize.

Sufi Kupalar

Jumbo firmasının ürünleri sanki biraz sonra başlayacak moda defilesinde podyumu dolduruvereceklermiş fikriyle piyasaya sürülmüşler. O kadar şık ! ;)

Eğer canınız çayı boşverip kahve derdine düşerse de alternatif çooook. ;)

İsterseniz kahvenizi porselen cezvenizde köpürterek,

İsterseniz geleneksel tarzda bakır cezvede köpürterek, yanına da ağzınız tatlansın diye lokum ekleyerek,

Ya da Jumbo'nun önerdiği gibi çelik şıklığında köpürterek,

"Yok ben bunların hiç birini istemiyorum, vaktim yok, ofisteyim,.." diyorsanız da Kunter Şekercioğlu'nun tasarım ödüllü, Arzum firması için hazırladığı kahve makinasında köpürterek, tadını çıkarta çıkartaaa hüpletebilirsiniz. :)

"Hayır,hayır benim aradığım bunlar değil." derseniz. Mudo'nu sayfasına da şöyle bir bakın derim. Başka başka lezzetler sizi bekliyor.

ya da farklı malzemeler ve tarzlarda ürünler.

Benim gibi arabada çay, kahve içmeye düşkünseniz eğer Tchibo'nun fonksiyonel ürünlerini de gözden geçirmekte fayda var. İlle de camdan başka şeyde içmem diyenler için çift cidarlı kupalar ve de kilitli ağızlıklarıyla fonksiyonel muglar. :)

Klasikciyseniz, benim gibi foklorik ve de oryantalist unsurlardan hoşlanıyorsanız , aşağıdaki ürünlere eminim bayılacaksınız.

Hiref

Porland

Sabah alışveriş sitelerinde gezinirken ise bambaşka şeyler keşfedip mutlu oldum. Renkleri, esprili şeyleri sever misiniz ?! ya da sizin elinizde olanların, sahip olduklarınızın sizi herkesten ayıran bir şeyler olması hoşunuza gider mi ?! işte bu ürünler, bu üreticiler tamamen bu içsel güdülere hitap ediyor. Tadını çıkarın.

Franz Porselen Firması Ürünleri

Finali benim çok naif, renkli ve eğlenceli bulduğum Pepe ve arkadaşlarıyla yapmak istiyorum. Thomas Rosenthal Grup tarafından üretilen bu fincanlar, muglar benim favorim. ;)

Pepe & Friends

Mırmır mır mııııır

2010-08-17T10:26:00.004+03:00

Pazar gününü kedişimle beraber kendimizi oradan oraya atıp uyuklayarak geçirdik. :)

Sonunda azıcık dualarımız duyulmuş olmalı ki ben deniz esintisi alan anne-baba yatağına kendimi fırlatıp atıp, sızıverdim...misket (kedişim) de önce benim baş ucumu deneyip ardından sıcaktan bayılmış olacak ki balkonda duran çamaşır sepetinin içine kıvrılıverdi. :)

Yarı sıcaktan, yarı bütün haftanın yorgunluğundan kaynaklı hımbıllık halini mışıl mışıııl uyuyarak çıkardık attık üzerimizden. Geri kalan artık gündeyse kedişin veterineri, kitap okuma, gazete karıştırma, yemek, çay, tatlı keyfi şeklinde geçip gidiverdi.

Cumartesi günü, birazcık gecikmeli de olsa "Başlangıç" filmine gidebildik..ve de gayet inanilmaz bir fiyata. ;)

Grupfoni üzerinden yararlandığımız AFM davetiyelerimiz elimize geçtiği için, sadece 50 kuruş (2 sene oldu hala alışamadım yeni paralara) gibi komik bir para karşılığında sinema keyfimizi yaptık. Açıkcası bu sıcak havalarda şehir içerisinde bir yerlerdeyseniz, hele de öğle saatlerine yakın bir zaman aralığında atın kendinizi sinemaya, ya da her hangi bir alışveriş merkezine..nerede klima varsa ancak orada hayatta kalma şansınız var ne yazık ki çünkü.

"Başlangıç - Inception" ile ilgili çok da bir şey yazmak istemiyorum. Şu aralar fazlasıyla popüler, ki hakkında oldukça yazılıp çiziliyor. Yeni matrix olur mu, olmaz mı sorusunun cevabı benim kafamın içinde nedense "ne alakası var canım, ikisi de ayrı ayrı tarzlara sahip iki film" gibi şekilleniyor bu konuda herhangi bir otorite olmadığım halde. Benzer göndermelerde bulunan filmler olmalarına, aynı parallellikler de gözükmelerine rağmen,çünkü ikisi de felsefik içeriklere sahip, benim fikrim aralarında bir kaç kulvar mesafe olduğu fikrinde.

Başlangıç etkileyici, bir o kadar da sarsıcı bir film. Özellikle neyin gerçek, neyin rüya olduğunu sorgulatması açısından. Çarpıcı bir şekilde filmin başından sonuna kadar, ve de sonrasında da pür dikkat kesilmeniz gerekiyor, filmin finalinden sonra bile hangi katmanda kaldığınızı, bu katmanların nasıl birbiri içine geçip olası herşeyi etkilediği konusunda bayağı bir beyninizi zorlamanız gerekli.

Dahiyane bir kurgusu olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Escher vari bu görsel ve de fikirsel kurgu insanı içine alıp hapsediveriyor. Nasıl başladı, ne oldu, ne bitti derken filmin de sonuna ulaşıveriyorsunuz. Etkileyici, sürükleyici, görsel olarak da zengin bir film...daha ne olsun amaaa?! izleyin efendim,kaçmaz. Hele hele fantazi delisiyseniz, bir de içinde duygusal ve psikolojik unsurların bu şekilde eritildiği bir film hiiiiç kaçmaz. ;)

http://www.sabah.com.tr/Cumartesi/2010/07/31/ruyalar_gercek_olsa

Benim sözüme güvenmeyenler için, bu konuda ciddi otoritelerden biri olan Atilla Dorsay'ın da film hakkındaki yorumunu ekliyorum. :)

İyi seyirler...iyi haftalaaar !

Yesek mi, yemesek mi ?!

2010-08-12T13:58:00.004+03:00

Bugün bir arkadaşımdan gelen bir mail'den çıkan imajlar beni de yerimde hoplatıp, aşka getirdi. Etrafımızdaki herşeyin aslında nasıl bir ilham kaynağı olabileceğine de muhteşem örnekler bence hepsi ayrı ayrı. Bu kadar güzel imajları paylaşmamak haksızlık olurdu.

Ne dersiniz yesek mi, yemeyip giysek mi ?! :)

TREND RAPORU | Mad Men

2010-08-11T11:23:00.002+03:00

TREND RAPORU Mad Men

STYLEBOOM'u takip etmeden duramıyorum. Belki biraz başkalarına da bulaştırırım. ;)

Gözleri Açık Sevmek

2010-08-11T10:46:00.009+03:00

" Birlikteliklerde, birlikteliğin her öğesine ilişikin senaryolar her iki tarafı da bunaltır ve öteki hakkındaki algısını etkiler. Herkes eşine kendi hikayesine göre bir rol biçer ve aralarında çarpık bir gerçeklik üretirler.

İnsanlar olup biteceklerin tahmini üzerine ilişkilerini inşa ederler, tahminleri gerçekleşecekmiş gibi hareket ederler ve sonunda da gerçekleşir."

Tatilin üzerinden şaka maka neredeyse 3 hafta geçmiş, ben tatil kitabım diye seçtiğim kitabın nihayetine ancak dün gelebildim. Nedense tatil boyunca büyük bir hevesle yanımda taşımama rağmen, içimden tek bir sayfasını bile okumak, kapağını açmak dahi gelmedi.Onun yerine bir hafta boyunca bol bool en az 2 gazete alıp didik didik okumayı tercih ettik.

Sevgili Elvan'ın bana tavsiye ettiği, dahası benim tembelliğime dayanamayıp ( tabiki aslında kendi güzel inceliğinden kaynaklı) bana hediye ettiği kitabımı okuyabilmek tatil sonrasına nasip oldu. Burada da sözünü etmeden geçmek istemiyorum.Çünkü içerisinde ilişkiler ve de kendini tanımak adına ciddi ipuçları olduğunu düşünüyorum, ne kadar güncel roman kurgusunda olsa da.

Hikaye aslında basit günümüz teknolojik arızalarından, hepimizin başına gelebilecek sanal alem içerisinde bir karışıklık meydana gelir ve de başka birinin adresine gitmesi gereken mailler kahramanımızın mail kutusuna düşüverir. Kitap daha sonraki bütün kurgusunu bu karşılıklı mail alışverişleri üzerine kurar. Dili çok güncel, olaylar ve sorunlar çok güncel, tamamen bugünün çağdaş yaşam klasiğinin bir aktarımı. Eminim bir kaç günde kolayca okuyabileceksiniz.

Bu kitabı asıl olmazsa olmaz yapanı, o karşılıklı yazışmalardaki dipnotlar, ilişkiler hakkındaki analizleri, irdelemeleri. Okurken bir çok yerin altını çizip, not etmek geçti içimden. Belki de bu gözle bir daha okurum kim bilir?!

Kişisel gelişim adına bir referans kitabı olabilir kanımca. Bu sıcaklarda insanın kıpırdamak dahi içinden gelmezken, bulabildiğiniz en serin köşeye kaçıp kitap içindeki kişisel ve ilişkisel aydınlanmalarla kendinizi ferahlatın derim. ;)

Son Durak: DATÇA

2010-08-10T15:21:00.007+03:00

Haftanın, tatilin tam ortasında Datça yarımadasına, son durağımıza doğru düştük yollara !

Tatilimizin kalan son 4 gününü Datça için ayırmıştık. Konaklamak için seçtiğimiz yer Palamutbükü'ydü. Hiç durmadan Datça'ya, merkez yol ayrımına yaklaşık 1,5 saatte vardık. Datça - Palamutbükü arası ise düşündüğümüzden daha çok vaktimizi aldı. Yol kimi yerde bozuk, mıcırlı ve de oldukça dar olmasına rağmen yine de keyifliydi. Sahilden de giden bir yol var. Deniz manzarası eşliğinde yol keyfi yapmak isterseniz bu yolu tercih etmelisiniz, fakat bize birazcık dar geldi. Neredeyse tek arabalık.

Öğleye doğru Palamutbükü'ne, konaklayacağımız yere, limanın karşısında konumlanan Borada Otel'e vardık. Bütün seyahatimiz boyunca kaldığımız en konforlu odamız sanırım buydu, kendimize ait bir küçük evimiz vardı, önünde badem ağaçları, o ağaçların altında bize ait hamağımızla birlikte. :)

Palamutbükü kordon boyunda ufak bir tur attık, sıcaktan fenalık geçirerek. Neyseki Payam pastanesinin dondurması yetişti imdadımıza. :) Şirin bir pastane burası, belli herşey ev yapımı..mutlaka dikkatinizi çekecek, o kadar zevkli bir yer her detayıyla. Ne yazık ki sonradan öğrendim "keçiboynuzlu kurabiyesi" meşhurmuş, artık heves edip giden olursa mecbur sipariş verip isteyeceğiz. Siz deneyin. ;)

Akşam bükler arası, sahil yolundan yemek için düştük yollara..ne yalan söyleyelim ağzımızın tadına çok da uygun bir yer gözümüze ilişmedi bizim oralarda. Önce Ovabükü, yok olmadı oradan Hayıtbükü..sonunda Ortam'da karar kıldık.

Oldukça geç kalmıştık yemek için, ama hizmette kusur edilmedi. Herkes seferber oldu bizim için, sevgili garsonumuzdan kahve falı bile alacağımız var. "Neden kapatmadınız fincanlarınızı?!" diye ısrar etti, bir dahakine diyerek vedalaştık.

Lezziz ızgara karides ve de Akya

Ah unutulmaz, güzelim mehtap,bir de kafam biraz ayık olaydı. :)

Hayıtbükü'nü sevdik. Otel sahibimizin dediği gibi belki entel- dantel yeri olabilir ama hoş, sevimli bir bük, oldukça da sakin, tam kafa dinlemelik. Bir daha gelip de denizinin de tadına bakabilmek gibi bir şansımız olmadı ne yazık ki, anılarımızda o muhteşem mehtap ve karidesler eşliğinde yer etti.

Ertesi gün sabah erkenden Datça'yı keşfe gittik. Malum para çekmemiz de lazım, arabaya da benzin alalım dedik. Ama sadece topu topu iki benzinlik var koca yarımadada; biri Total, biri Petrol Ofisi.İlginç!

Sabah kahvaltımızı sahilde yapıp, şöyle bir eski Datça turu yaptık hızlıca. Ne yazık ki hızlıca, sıcak herşeye engel çünkü. Mümkünse akşama yakın saatlerde gidip tadını çıkara çıkara dolaşmak lazım, her daracık sokağın içinde ayrı bir süpriz bekliyor insanı.

Deniz molasını Datça İskele Mahallesinden gidilen Kargı koyunda yaptık. 2 sene önce salıncakla sallandığımız ağacın arkasında, dereyi de içine alan bir tesis var artık. Zaman ve talep herşeyi değiştiriyor sanırım. Bu kadar kalabalığı beklemiyordum haliyle, birazcık hayal kırıklığı yaşadım. Kargı Koyu'nda tatlı su karıştığı için belki deniz aşırı tuzlu değil, en azından insanı hiç rahatsız etmiyor, gözlerinizi yakmıyor. Deniz üzeri içtiğim buzz gibi limonata da keyfimi yerine getirmeye yetti. ;)

Sabahı denizde açıp küçük evimizin önünde, badem ağaçlarına karşı kahvaltı (bahçeden dometes,yeşillikler, gözümüzün önündeki kümesten yumurtalarımız..) keyfimizin tadına vararak, öğlen sıcaklarını ise odamızın serinliğine kaçıp bol uykulu dinlenerek geçirdik.

Bir sonraki günün keşif yeri doğal olarak Datça'nın olmazsa olmazı, Knidos Antik Kenti'ydi.

Palamutbükü'ne oldukça yakın Knidos. Yolu da güzel, işaretler konulmuş, sadece dar. Bazı noktalarda araçların birbirlerini beklemeleri gerekiyor. Yeterli sabır gösterildiği sürece ise hiç bir problem yok, şehirdeki tahammülsüzlük belki tatilin havasından, belki de bu güzelim denizin kokusundan yerini saygıya bırakıyor.

Sanırım bu suyun pırıltısını, berraklığını, mavisini, temizliğini asla unutmam mümkün olmayacak. Sanki özel bir havuzda yüzermiş gibi doya doya tadını çıkardık iskelesinden atlayıp çıkarak.

Biz biraz acemilik edip Knidos'taki restaurant konusunda tereddüt ettik. Biraz da açıkçası gece karanlığında yolun darlığı korkuttu gözümüzü, ama bir dahakine gidilecekler listemizde kesinlikle bu mütevazi restaurant var. Biz Knidos'tan ayrılırken gelen hatırı sayılır arabayı da söylemeden geçemeyeceğim, buranın bilen müdavimleri olduğu belli. ;)

Akşam yemeğimizi Palamutbükü'nde Mavi Beyaz Otel 'in restaurantında, mehtap eşliğinde yiyerek teselli bulduk. Özenilmiş, zevkli bir mekan Mavi Beyaz, ama nedense anlayamadığımız bir aksaklık söz konusuydu. Menüde ilginç bulduklarımızı denemek istedik. Kuru börülce salatası, pancarlı salata, mezelerden sadece köz biber ve deniz mahsullü pazı dolması, ve de Fener Kavurma. Salataları ne yazık ki tadamadık, çünkü istediğimizden farklı yeşillik salatası geldi. Balıklarımız geldiği için geri gönderip beklemek istemedik. Gecenin akılda kalan tadı Fener kavurma, gerçekten közlenmiş kırmızı biber (bir tabak daha yerdim sanırım ), ve de odunda pişmiş pofuduk ekmekler.

Ertesi günü yakındaki koyları keşfederek geçirdik. Palamutbükü'nün hemen yanında yer alan Akvaryum koyuna mutlaka gidin derim. Nadir güzellikteki ve pırıltıdaki denizlerden biri de sanırım bu koy'du.

Bir sonraki koya da uğradık, ama bizi akvaryum koyu kadar etkilemedi. Dahası her gelen beraberinde çöp bırakıp terk etmiş, ciddi bir temizliğe ihtiyacı var. :(

Son akşamımızı, benim gurme eğitimime katkısı olması amaçlı Karavida ziyafetiyle noktaladık. Karavida bir nevi ıstakoz, ama kancaları yok. Kuyruk kısmındaki kat kat akordiyon benzeri gövde yapısıyla kıstırıyor avını. Az cani değiliz, ama "denizden babam çıksa yerim" diyenlerden olduğumdan benim için keyifli bir deneyim oldu.

Ertesi gün sabah erkenden, istemeye istemeye dönüş yolundaydık. Kalbimiz ve aklımız unutulmaz tatlarla beraber, pırıl pırıl mavi sularda kaldı...güzel anılarımız tesellimiz. :)

Bozun Bozu Bozburun ve Güzel Söğüt

2010-08-04T17:13:00.112+03:00

Blog okumalarına iyiden iyiye kendimi kaptırmış durumdayım. O kadar renkli, hoş ve de kendine özgü sayfalar var ki ister istemez günlük işlerim arasına giriverdi bu aktivite de. Tabiki insan doğası gereği kendimi kıyaslamadan, daha ne kadar çömez ve yetersiz olduğumu kendi kendime vurgulamadan da duramıyorum. Halbuki bu unutulması gereken düşüncelerden biri; çünküüüü burada eğlenmek için bulunuyorum, dahası amacımız kamuyla paylaşımı açık tutmak, yeni bir şeyler öğrenmek ve ufku genişletmek, ve ve ve de en önemlisi içimdeki bu yazma isteğini azıcık olsun, hayatta tatmin edebilmek... :)

Efendim tatil günceleri uzar gider, bahsini geçirmiştim, yaz yaz bitmez.. Ama anlatmak istediğim bir kaç yercik daha kaldı dağarcığımda, az sabır diyerekten Bozburun yolculuğumuza başlıyorum, yalnız önce aklıma gelen ufak bir notu da geçivermek istiyorum. ;)

Losta!

Burası Selimiye'de küçük bir dükkan..içindeki renkliliği görünce, mekanın dar geldiğini siz de anlayacaksınız. İsmini aratınca web üzerinde, aşağıdaki bloğa denk geldim, ve iyi ki de gelmişim diye geçirdim içeriğindeki resimleri gördüğüm zaman. Fazla söze gerek yok; ben ne yazık ki bu kadar fotoğrafı bırakın, tek bir kare bile ayıramamışım arşivimde Losta'ya, haksızlık etmişim. Lütfen aşağıdaki blog'tan bakın, tanıyın ve de mutlaka uğrayın. Ben şimdilik sevdiceğimin bana hediyesi kolyemle teselli buluyorum, bir dahakine sepetimi ağzına kadar da doldurmayı düşünüyorum. ;)

http://nonim.blogspot.com/2010/08/losta-selimiye.html

Gelelim Bozburun'a. :)

Yollara düşünce Bozburun isminin nereden geldiğini daha da iyi anladık. Gerçekten bozun bozu bir coğrafya, öncesinde yeşillikler içinde başlayan yol Selimiye'den itibaren iyice çoraklaşıp, yüksek tepelere dönüşüyor. İnsan elinde olmadan "hangi akıl buralara gelip de bir hayat kurmuş" diye düşünmeden edemiyor. :) Belki de insanları cezbeden bu bakirliği,ıssızlığıdır kim bilir!

En sonunda, bu kavrukluğun içinde döne dolana bir yerleşim merkezine vardık. Çok küçük bir yer Bozburun, belki görüntüde Selimiye'den bile daha renksiz, ama her ne hikmetse bu açık deniz havası, bu ferahlık bize yaradı, hoşumuza gitti...Bozburun'u bağrımıza bastık, onun bizi bağrına bastığı gibi. :)

Denizin hemen kıyısında anca tek arabanın geçebileceği bir yol var. Bu yaz taşıt trafiğine kapatmışlar, aslında ilk başta söylenmiştik azıcık ama sonra denize girerken bunun pek de fena bir fikir olmadığına karar verdik. Zira o yolun hemen yanındaki, dibindeki yerlerden denize giriyorsunuz, eğer geçerse araba kafanızın üzerinden geçiyor neredeyse siz şezlongunuza yayılmış şekilde mırıl mırıl güneşlenirken. :)))

Suna Teyze'nin pansiyonunda ayırtmıştık yerimizi, ama bir katakulli sonucu kızı Tuna'nın misafiri olduk. Halimizden memnunduk gerçi, koccamaaan dubleks evin bir katını bize verdiler. Yine de bizim gözümüz yeni yapılan apartta kaldı. Israr edin yeni binadan isteyin yerinizi, inat edin, hır çıkarın yine de orada kalın fikrimce. :) En güzel keyif sabah balkona çıktığınız anda denizle burun buruna gelmeniz, ama açıkcası Bozburun civarında denizle burun buruna gelmemek pek de mümkün değil. Sabah kalkınca denize girerek yıkadık yüzümüzü, ardından Suna Teyze'nin yeşil bahçesinde ağaç altında, denize bakarak yaptık dolu dolu kahvaltımızı. Asla unutamayacağım sanırım ne Bozburun ekmeğinin, ne de kıpkırmızı dometeslerinin tadını.

Bozburun içinde küçük bir tur attığınız zaman karşınıza sizi şaşırtan, "canım bunun burada ne işi var." dedirten küçük dükkanlarla, kafelerle karşılaşıyorsunuz. Bu kadar dünyanın bir ucunda bir yerleşke içerisinde bu kaddaar keyifli yerleri görebilmek beni açıkca söylüyorum hayretler içinde bıraktı. :)

İlk gece, yemek için Orfoz'dan yer ayırtmıştık günler öncesinden. Rezervasyonsuz gidebilmenin çok da mümkün olmadığı mekanlardan biri Orfoz, toplasan , olsa olsa 7-8 masalık denize sıfır küçük bir butik restaurant. Kendisine ait bir menüsü var. Karadan ulaşımsa sınırlı, çünkü belli bir noktadan sonra aracınızı bırakıp patika yoldan ilerlemeniz gerekiyor. Telefon ederseniz eğer sizi karadan kendilerine ait bir tekneyle aldırıyorlar 5-10dk içinde. Biz bu konuda biraz karışıklık yaşadık ve de açıkcası ilk anda mekanda bizi karşılamaları bu güzel mekana hiç de yakışır kibarlıkta olmadı. Bilinmeli ki, her Bozburun'u ziyaret eden kişinin burayı avucunun içi gibi bilmesi mümkün değil, dahası bizim burayı ilk ziyaret edişimizdi..ve de bahtsızlık ki bize tarif ettikleri apart'ın aynı isimde bir eşi de kaldığımız yere çok yakında konumlanmaktaydı. Yine de bu beklenmedik yolla ilgili rötarın keyfimizi bozmasına izin vermeyerek, tatil anılarımız içinde gülünmesi gereken bir dipnot olarak kalmasını tercih ettik. :)

Haklarını yememek lazım, gerçekten zevkli bir yer yapmışlar. İnsan imreniyor. Önünüze getirilen herşey belli bir zevkin ürünü,hepsi seçmece, size hizmet eden insanlar çok kibar, her zaman dikkatleri üzerinizde, özetle servis de mükemmel. Biz fırında midye, ızgara ahtapot ve kalamar, ana yemek olarak da orfoz balığıyla devam ettik. Yemeğimizi de tatlı tatlı, kıvamında bir "cream caramel" ile tamamladık. Fırında midyeyi mutlaka deneyin derim, ben neredeyse parmaklarımı yiyordum. Tek eleştirel , ortak düşüncemizse şu oldu; "bütün tatlardaki benzerlik"..muhtemelen marinesinden kaynaklı. Bu konuda kesinlikle uzman olarak görmüyorum kendimi, ama tatlardaki benzerlik açıkcası birazcık sıkıcı geldi bana,bize. Yine de Bozburun civarındaysanız, hayatınızda bir kere olsun burada yemek yemelisiniz derim. ;)

Bozburun'da herkes ya balıkçı ya da tekne sahibi, eğer koyları gezmek isterseniz sahile çıkıp bir tekneyle anlaşabilir ve de denize açılabilirsiniz. Biz de ikinci günümüzü kapı önünden deniz, ardından bahçede kahvaltı sonrası bu şekilde değerlendirdik. 2-3 saatlik bir deniz üstü esintisi bize yetti de arttı bile, ki bol bool da suyun içinde cup cup yüzüldü. Adakapısı denilen yer gerçekten görülmeye değer, bir arkadaşımın görmeden önce bana söylediği gibi birazcık Bahamalar etkisi var. :) (sankim Bahamalar her yaz tatil yaptığımız yer. :P )

E malum deniz yoruyor, acıktırıyor..sürekli hopla zıpla, denize atla.. kafamızın içinde "ne yesek,ne yesek" yüksek ses bağrınmaları arasında karaya ayak bastık. Basar basmaz da günün neredeyse sabah, akşam, her daim dolu olan yerine Lokum Mantı Evi 'ne kendimizi dar attık. Mutlaka ve mutlaka uğranılası, yemek yenilesi listeme bu yeri eklemek istiyorum. Ailece çalışıyorlar, herşey taze, kalanı yiyorsunuz, ayrıca çok da evimde yemek yermiş edasıyla keyif yaptım..ve de çok da lezzetliydi. Menümüz; portakallı enginar ( son ikinin birini biz, birini arka masamız aldı.Harikaydı! ), bir porsiyon mantı (uzun süredir böyle lezzetli mantı yememiştim. Kesinlikle ev yapımıydı.),yanında zencefilli ev yapımı limonatalarımız (keşke taze nane de olsaydı içlerinde ), ve de tabiki benim yoğun ısrarlarımla dondurmalı, yine ev yapımı irmik tatlısı (kesinlikle bu da taptazeydi.)

Bozburun'daki son gecemizi Söğüt'e ayırdık, Güzel Söğüt'e..

Bir kaç kişi yolu hakkında farklı referans verdi. Ama sonunda biz göz karartıp arabamızla gitmeye karar verdik, zorlanırsak, aman aman bozuksa döneriz diye. Açıkçası denizden gitmek nasıl olur bilmiyorum, fakat bence kara yoluyla da gidilmeli Söğüt'e..Yol Gemi yapım atölyelerinin arasından gidiyor, hani bir korku, gerilim filmi çekilse bu civarda çekilsin derim. Birden karşınızda bir tekne,yat iskeleti, ölüsü, ya da neredeyse bitmeye yakın gıcır gıcır olanı bitiveriyor. Sanki ruhları varmış gibi ayaktalar. Denizse yer yer o kadar karanın içine doğru ilerliyor ki, ben elimde olmadan "buradan önceden büyük bir nehir dökülüyormuş denize" diye bıdı bıdı yol boyunca senaryolar ürettim. Evet, dar bir yol, neredeyse tek arabalık, ara ara çukurlar var. Ama hiç üzerinden geçilmeyecek gibi de değil. ;)

Döne döne döneee tırmanıyorsunuz Söğüt'e doğru, içinizden "aman panik yapmıyayım, ama bu köy deniz kenarında değil miydi yahu ?! " diye söylene söylene. Sonrasında öyle bir manzara kucaklıyor ki sizi...anlatılmaz, ancak yaşanır. Neden günü Söğüt'te batırmak gerektiğini işte o an, o noktada anladım. :)

Biz yemek için Denizkızı'nı tercih ettik. Burası da rezervasyonlu gelinmesi gereken bir yermiş, şansımız yaver gitti sonuncu masayı kaptık. Bizden sonra bir grubu daha kabul ettiler ama, içerden masa çıkararak. Denizin hemen kenarında, kumsalın içinde neredeyse yemek yediğiniz yer.. ve öyle güzel batıyor ki güneş karşınızda. :)

Ahtapot yiyorsunuz, hatta sadece ahtapot yiyorsunuz. Bu kadar bol, dolu dolu ahtapot ızgara yapıldığını burada gördüm ben..zati yerken de tamamiyle kıh'ladım. :)

Gece dönüşte şöfor alkolü fazla kaçırınca araba kullanma keyfi bana kaldı. Tam üç tane tilki gördük,geçti önümüzden. Umarım bu bakirliği hiiiiç bozulmaz buraların...

Tatil Günceleri - 1 / Birazcık daha Selimiye

2010-08-03T11:56:00.006+03:00

Yavaş yavaş günlük akışa ayak mı uyduruyorum, yoksa tatilin o tatlı havası üzerimden silinmekte mi ne ?!

"Aman Tanrım" diyerek, hemen yeni bir plan yapmalı diye ekliyorum. İnsan kendine amaçlar koymalı hayatta! :)

Evdeki savaş havası yerini ateşkese bırakmak yolunda ilerliyor. Nereden okuduğumu hatırlamıyorum, ama çok hoşuma giden bir cümle var, sürekli böyle zamanlarda beynimin içinde altını çizip durduğum; "Çocuklarımız doğuncaya kadar bizim, doğduktan sonra ise Tanrı'nın çocuklarıdır."

Anne ve Baba olarak ya da ileride olduğumuz zamanlarda, mutlaka hatırlamamız gereken çocuğumuzun da kendi istekleri, doğru ve yanlışları, yani kendince bir hayat anlayışı, algılayışı olduğu..kimi zaman yardım ve destek olmaya çalışırken kafa karışıklığından başka işe yaramadığının çabalarımızın farkına varmalıyız. Hele bütün bunlar artık tıbben orta yaş grubu içinde kabul edilen, 33 yaşındaki bir hatun söz konusu olduğunda bahsi geçiyorsa..

Efendim derin konulardan, serin sulara diyerek, Selimiye'den bir kaç not ve anı daha geçmek istiyorum yüksek müsadeyle. :) Selimiye sakin ve sessiz, fakat kendine has bir yerleşim yeri..bu küçücük tatil kasabasında karşınıza bazen o kadar hoş yerler çıkıyor ki şaşırmamak mümkün değil.

Bunlardan ilki muhtemelen okuyunca bir çoğunuzu şaşırtmayacak bir restaurant; SARDUNYA. Bu seyahat bizim için birazcık yeme,içme, gurme gezisi gibiydi. Tatile diyet, kilo, kalori,vs gibi sorunsallarla uğraşmayacağımızın kararını vererek çıkmıştık taa en başında. İsabet etmişiz! :)

Sardunya, Selimiye koyunu bir zincir gibi düşünürseniz neredeyse orta noktasına yakın düşüyor. Bu arada restaurant olarak bahsediyorum, fakat orada öğrendiğimiz gibi aslında konaklamak için odaları da mevcut. 2 katlı bu denize neredeyse sıfır binanın ( Hemen önünden Selimiye'nin girişine kadar yürümenize olanak sağlayan yaya yolu geçiyor.) önünde ahşaptan bir iskelesi var, masaların büyük bir kısmı da bu iskelede, denizin üzerinde yer alıyor. Biz nerdeyse 2-3 hafta önceden rezervasyonumuzu yaptırmıştık. Size de bunu şiddetle tavsiye ediyorum, yoksa ne yazık ki bu lezzet durağını pas geçmek zorunda kalabilirsiniz.

http://www.sardunya.info/

İskele yatlar için park yeri, doğal olarak karadan gelinebildiği gibi teknesiyle gelip, burada yemek yemeyi tercih eden de oldukça hatırı sayılır bir kesim var. Ama belki de bütün bu tekneler, iskele görüntüsü oradaki lezzet ve masa ambiyansını tamamlıyor. :)

Mezeler çeşitli, biz kendimizi balığa sakladığımızdan mezeyi az tuttuk. Tadına aşinayız tabi, bu gezide heralde kabak çiçeği dolmasına doydum. :) Ama asıl lezzet bayramını kılıç balığıyla yaptık. Ana menümüz kılıç fileto ve kılıç şiş şeklindeydi. Benim oburluktan gözüm dönmüş, kendimi kaybetmiş olmalıyım ki balıklarımızın gelmesiyle fotoğraf şevkim de kaçıvermiş anlaşılan, ne yazık ki sözüme güveneceksiniz, yemeden gelmeyin demek istiyorum. :)

İkinci gecemizde Selimiye'yi yürüyerek ufak bir keşife çıktık. İlk gecenin arsızlığı ve de havanın basıklığından kaynaklı hastalıklı halimizden kurtulmak amaçlı çorba arayışındaydık ki sorup soruşturmalarımız bizi Paprika'nın önünde bırakıverdi. Gerçekten ev yapımı bir mercimek çorbasıyla kendimize geldik. :) Gelir gelmez de hemen benim yoğun tatlı taleplerim karşısında menüyü süzmeye başladık yeniden.

Haşhaşlı pastada karar kılındı oy birliğiyle, ki biri Uşaklı, diğeri Afyonlu iki kişiye bu kadar aşina bir tat olmuş da nasıl düşmüş Akdeniz kıyılarına diye sırf merakımızdan bile yememezlik edemezdik sanırım zaten. Karnımız doydukça benim mesleki hastalık etrafı inceleme, araştırma hallerim baş gösterdiğinden olsa gerek, oturan masalardan kulak misafiri olduğum kadarıyla haşhaşlı pastamızın kendileri oldukça popüler bir şahsiyet Selimiye civarında. Biz beğendik. Hafif, haşhaş da muhallebiye yakışmış. ;)

Selimiye'ye uğrarsanız günün birinde, sahilinde mutlaka gözünüze çarpacak bu şirin mekana da uğrayın derim. Belki bizim gibi haşhaşlı pastasını tadıp, demleme çayını yudumlarsınız üzerine, ya da hemen üst katında yer alan şirin barda birer keyif içkisi alırsınız koydaki teknelere karşı. ;)

Tatil Günceleri - 1

2010-07-30T14:04:00.002+03:00

Fonda Fado - "19. yüzyıldan günümüze kadar uzanmış bir Portekiz halk müziği türüdür. Fado'nun tam bir çevirisi olmamakla beraber, kelime anlamı kadere veya alın yazısına yakındır. - http://www.vikipedia.org/" - tatil anılarımla kendimi eylemeye devam ediyorum. Biraz tatsız bir gün başlangıcı yaptım, şimdi şarj olma zamanı.

http://www.dailymotion.com/video/xj5yd_clip-video-mariza-fado_music

Bu kadar içli bir müzik türünün eşliğinde, insan hangi anlamda deşarj olabilir tam emin olamadım gerçi ama.. ?! :) daha da dip kuyulara mı dalarsın, yoksa daha da yüksek, mavi, ışıltılı göklere mi ulaşırsın ?

Yere paralel kalıp Selimiye'ye doğru uzanıvermeyi tercih ediyorum. Tatilin ilk yatılı durağına doğru.

Selimiye'ye, Marmaris - Datça yolu üzerinde Hisarönü ayrımından devam ederek ulaşıyorsunuz. Hisarönü, Orhaniye, Turgut, Selimiye ve de en uç nokta Bozburun. Yolun güzelliğini ne yazık ki yaşamak gerekiyor, çünkü eminim hiç bir fotoğraf, kelime, tasvir yer yer denize ulaşıp beraber akıp giden hattın etkileyiciğini anlatabilmek, gözünüzde canlandırabilmek adına yeterli olmayacak, olamayacak ne yazık ki.

Selimiye, sanki büyük bir göl kıyısında konumlanmış kendi halinde, yeşiller içinde bir kasaba. Akdeniz bölgesinde olmanın etkisi yeşil ve mavi yan yana, koyun koyuna ...aralardan da pembe pembe begonviller, zakkumlar kendilerini gösteriyor, ama özellikle begonviller.

Konaklama yerimiz Sığ Liman Mahallesi, koyun en uç noktasından (ki Sığ Liman diye adlandırılan asıl koy ) bir önceki koyda, Selimiye Gölü'ne bakıyor tamamen: Beyaz Güvercin.

http://www.beyazguvercin.com/

Yeşillikler içine gizlenmiş, tek katlı, beyaz badanalı 2'li, 3'lü gruplanmış odacıklardan oluşuyor otel.

Açık söylemek gerekirse odanın küçüklüğü ve de konforsuzluğu karşısında ilk anda ciddi bir şok yaşadık. Bütün günün sıcağı altında bu küçük kutucuklar gece uykusu için iyice konforsuz bir hale bürünüyordu. Camdan odamıza dolan serin deniz esintisi eşliğinde rahat bir uyku hayal oldu açıkcası. Sanırım bana kalsaydı, otelin kendine ait iskelesindeki şezlonglarda sabahlardım. :)

Olumsuzluklara rağmen Selimiye'de koyun sonundaki havanın ferahlığı, park yeri konusundaki görece rahatlık (ki ciddi bir problem bu), kendine ait plajı ve de iskelesi olması, peyzajın güzelliği ve de personel tarafından gösterilen iyi niyet, Beyaz Güvercin konusunda yine de bize hatalı seçim yapmadığımızı düşündürttü.

Tatil Günceleri - 1/2

2010-07-28T17:10:00.039+03:00

Düştüm maviliklerden sıcaklar içine! :)

Kocamaaan, dolu dolu 1 haftalık tatilimizi tamamlayıp döndük kürkçü dükkanına çaresiz. :)

Hala daha İzmir havasına, iş hayatı meşguliyetine alışmaya çalışıyorum; adaptasyon dönemindeyim özetle bilginize !

Yaz yaz biter mi bilmem, ama bana kalan anıların içimdeki yeri baki. Tam bir gezip görme, keşfetme, doya doya tadını çıkarma zamanı oldu bizim için. Attığımız her adım, yaşadığımız her saniye güzel bir yer bıraktı aklımızda, belleklerimizde.

Cumartesi'nin erken saatlerinde, tam da neredeyse gün doğumuna yakın başladık yolculuğumuza...iyiki de öyle yapmışız, tam saatinde, çok da kalabalık olmadan vardık kahvaltı yerimize. Marmaris, Sedir Adası'na giden yol üzerinde Çınar'daydık günün ilk öğünü için...hani o taraflara gitmeyi düşünen varsa eğer, Yatağan - Muğla ve de Gökova - Marmaris arasındaki yol yapım çalışmalarını da hesaba katarak düşsün yollara, seyahat zamanını ona göre hesaplasın.

Çınar, kalitesini daha uzun yıllar koruyacak sanırım. Her şey beklediğimizden de güzel, doyurucu ve dört dörtlüktü. Kalabalık basmadan bulduğumuzdan yerimizi çok da hızlı bir şekilde servisimiz yapıldı. Ama haklarını yememek lazım; tamamen, bütün masalar dolu olduğunda bile aynı hızla, kibarlıkla ve samimiyetle yapmaya çalışıyor herkes işini.

Klasik bir menüsü var Çınar'ın; en önden çayınız, çayınız soğumasın diye mangaldan sıcak közünüz ve de ardından odun ateşinden çıkma sıcak ekmeğiniz geliyor. Herkesin bir görevi olmalı çünkü ekmekçi çocukla, yumurtacı çocuk ayrı, ama değişmez olan her masanıza uğrayanın size önce "Günaydın.Hoşgeldiniz." demesi. :)

Ekmeğinizin soğumasına fırsat tanınmadan masanın üzeri doluveriyor. Lor ve ceviz, peyniz tabağı, köy tereyağı, petek bal, dometes, salatalık, zeytinler, orada yetişen çileklerden yapılmış reçel ve de siparişinize göre yumurtanız..ha bir de bu menüye dahil çiğ börek var sıcacık gelen..ister güzelce mideye indirin, isterseniz bakarak doyun ! :)

Biz doya doya yiyerek kendimizi mutlu etmeyi tercih ettik.

Belki bu kahvaltıyı yaşadığınız şehrin sınırları içerisinde de bulmak mümkündür. Ama böyle bir keyfi yeşilliklerin içine bu şekilde özenle serpiştirilmiş masalardan birinde, ayaklarınızın dibinde akan suyun serinliğinde, etrafınızda gezinip duran civciv, tavuk ve ördekleri seyrederek, bir yandan da onları da besleyerek yapmanız sanırım apayrı.

Çınar, tatile başlarken güzel bir mola noktası, yolun tadını tuzunu arttıran bir durak olabilir. Bence tatili tatil yapan sanırım bu detaylar. ;)

Haftasonu rüzgarından üzerimde kalanlar...

2010-07-14T16:54:00.008+03:00

Sertap Erener'in şarkısı çalıyor arka fonda, beynimin içinde...;

"O zor günler, solan güller eskidendi. Geçti!

O zaman aşık olduğum rüzgarlar esti esti. Geçti!

Geriye sadece yarım yarım sevgiler,

Yüzüme inceden uzun uzun çizgiler..

Öznesi kalan, süresi kısalan cümleler

Yalan dolan bir kaç resim kaldı.

Aşk seni bulabilir de, uzakta durabilir de

Samimi oluyor derken mesafe koyabilir de

Bu böyle vurabilir de, ilgisiz durabilir de

onu sana katıyor derken, tuzaklar kurabilir de

Bu böyle....."

http://fizy.com/s/1kbyg4#s/1agw0d

O kadar güzel ki sözleri....ve de nedense bana tam bir yaz şarkısı gibi geliyor her kelimesiyle..

Dolu dizgin yaz günlerimi yaşıyorum bendeniz de, ..sıcacık deniz esintileri var her halimde, hareketimde, düşüncemde....

Doğal olarak bir kaç günlük, cuma ile birleştirilmiş uzun haftasonu tatilinin ardından, çalışma haftasına adapte olmak konusunda bünyem ve ruhumla derin bir savaş halindeyim hala..şunun şurasında geriye çarşamba sonrası ne kalmış. :) Tabi belki bunun bir diğer sebebi de gelecek haftanın,1 haftalık uzun bir dinlenme zaman aralığı olarak önümde göz kırpıp durması ..?! :)

Kafamda sürekli "şunu da yapalım, bunu da yanımıza alalım, buraya da gidelim..vs,vs." şeklinde arsız düşünceler silsilesiyle yaşıyorum,.. yaşıyor olacağım sanırım da cumartesi sabahının erken saatlerinde yola adımımı atıncaya kadar.

Bırakalım geleceği şimdi; "henüz yaşanmamış olan, bizim yaşantımızın bir parçası değildir." yanlış
mıyım?!.

Azıcık, bir kuple geçmiş haftasonundan söz edelim şunun şurasına, hatırı kalmasın..yazılı mazimizde yerini alsın adıyla, şanıyla. ;) Heralde günün şu saatlerinde metabolizmamın açlık sınırına yaklaşmış olmasından kaynaklı, eh biraz da yokluk bölgesinde (Kemalpaşa - fabrika, ofis) bulunmanın etkileri, aklıma gelen gelen, sadece yeme içme kısımları...arka fonda şarkıya eşlik eden mide bölgesinden duyulan gır gür ve de ağız bölgesindeki aşırı sulanmadan kaynaklı şapır şupur sesleri. : /

Cuma günü tatilimizin açılışını Tepe Kahve'nin muhteşem kahvaltısıyla yapınca, haliyle şu anda buradaki kuru bisküvi ve benzeri beni hiiiiç kesmiyor desem sanırım pek de haksız sayılmam kimsenin gözünde.

Heralde bir çok İzmir insanı için burası hiç de yabancı bir yer değildir. Ben şu anda 30'lu yaşlarımı yaşamama rağmen, Tepe Kahve'yle ilgili anılarım taa çocukluğumun 5-6 yaşlarına kadar gider..o zamanlar ne otoban vardı, ne de bu kahvenin şu anki asıl müdavimi olmama sebep olan yüksek lisans yıllarımın geçtiği, hemen yokuşun altına yerleşmiş Yüksek Teknoloji Enstitüsü.

Küçücük bir kır kahvesiydi; Küçük, tek katlı bir bina ve önünde bir bant halinde arka arkaya dizili 6-7 masadan oluşmuş bir bahçe..Asıl güzel olan belki de bu ambiyansı hiç bozmadan bu işletmenin taa bugünlere kadar gelebilmesi..şimdi artık işin başında torunlar var. ,etrafta size hizmet etmek için koşturan daha çok insan, oturup keyif yapabileceğiniz daha çok masa, daha büyük bir bahçe, başınızın üzerinde daha fazla gölgelik, daha çok yeşillik ..ama bütün bunların yanında o eşsiz kahvaltının tadı hep aynı.

Bizim gibi işten kaytarmışların haricinde, çoğunluğun ofislerinde olması ve de sabahın erken saatlerinde yola çıkmanın avantajlarından yararlanıp uzun uzuuun keyif halimizin tadını çıkardık, midelerimizi doyasıya şenlendirdik. :)

Yeri gelmişken ve de son olarak demem odur ki mutlaka aç gidiniz. Resimde görülen kahvaltı sadece 2 kişiliktir. İçeriği ise zeytinyağlı ve kırmızı pul biberli çökelek, ev yapımı salça, bol peynir, zeytin, dometes,biber ve salatalık, karadutlu lor, tam zamanı kayısı reçeli (karanfilli - ben ilk defa bu şekilde tattım), bal kaymak, menünün en önemli parçası yaz kızartması (yımm yım..yoğurtlu ve dometes soslu ) ve de burada görünemeyen, yedikten sonra aklıma geldiğinden, boş sahanı koymak istemediğim için, olmazsa olmaz izmir tulumlu ve de sucuklu tereyağında yumurta ! :)))

Efendim biz biraz erken davranıp, ilk müşterilerden olduğumuz için saçta pişen, sıcak sıcak, el yakarak yenen, mutlaka deneyin demek istediğim balon ekmekleri ne yazık ki, bir dahakine bırakmak zorunda kaldık..iyi ki de öyle oldu, az yedik ! :))))

Bazen ulaşmak istediğimiz o son nokta, durak o kadar önemli oluyor ki yolun keyfini doya doya çıkaramıyoruz. Çeşme tarafına düşerse yolunuz eğer, bu sefer otobandan Karaburun ayrımından çıkarak, eski yoldan devam edin Çeşme'ye doğru..böylece hep aklınızda kalacak o lezzetli kahvaltı keyfini de tatilinizin tadına tuzuna ekleyiverin. ;)

Tabiki son karar yolcunun, yolu gidenin..

RENKLER !

2010-07-07T14:11:00.005+03:00

http://lisacall.com/

Hayat biraz yukarıdaki renk renk, girift tablo gibi...

Bir şekilde bir yerlerde renklerimiz birbirine değiyor, dokunuyor, üst üste binip, kesişiyor..farklı noktalardan başlayıp sonunda aynı noktada karşılaşıyor, ya da aynı noktadan başlayıp gittikçe uzaklaşıp, bambaşka uçlarda, kenarlarda, farklı yönlerde sonlanıyor.

Bu kadar karmaşanın kendine has bir bütünleğe kavuşabilmesi ne kadar güzel geldi, üstteki tabloya bakınca.

Bilmeliyiz ki; hayatımızdaki her rengin bir şekilde o bütün içinde bir görevi, bir hoşluğu vardı, var.

O yüzden bazen sebep aramak gerekmiyor sanırım...

Bir renk, bir desen eksik olsaydı eğer..yukarıdaki tablo aynı şekilde güzelleşip, "tam" olabilir miydi ?!

Sanmıyorum.

Tatil öncesi rehavet çöktü bu hafta iyiden iyiye üstüme...belki de temmuz etkisi?!?.

Birazcık mola verip kendi tablomun ne halde olduğuna, şöyle uzaktan bir bakmaya, değerlendirmeye ihtiyacım var gibi.

Renklerimi, desenlerimi seviyorum...hoşnut olmadıklarım, "ah keşke şu rengi kullansaydım" dediğim zamanlarım oluyor ara ara..ama düşünüp de, en azından kendi tabloma bakabilme farkındalığına sahip olabildiğim için memnunum halimden.

Biraz yorgunum, biraz bıkkınım sadece şu ara dokumaktan, işleyip eklemekten...biraz da uzaktan bakıp seyretmek istiyorum doya doya...içime sindire sindire. Keyfine varmak dileğindeyim sahip olduklarıma, daha da olacaklarıma...

Parlak renkler, başka başka desenler beni bekler...

Azıcık yaz ışıltısı eklemek gerek bu tabloya. ;)

Hadi yüzelim: Maaji'yle !

2010-06-25T15:28:00.004+03:00

Hava yağmura döndü yeniden, ama benim tatil hayallerim mavi sulara iyiden iyiye dalmış durumda. :)

Şöyle kafamızı pencereden uzatınca pek anlayamasak da Haziran, yani ilk yaz günlerini yaşıyoruz dolu dizgin. Geçenlerde bu mevsimin anlam ve önemine uygun, ve de tam tamına bana hitap eden bir bikini - mayo markasına rastladım alışveriş sitelerinden birinde.

Açıkcası modaya uygun muyum, değil miyim diye çok düşünüyorum şu aralar..biraz kendimce, modasız bir tarzım olduğu konusunda neredeyse tam anlamıyla fikir birliği içinde sayılırım kendimle.

Bakıyorum, toplayıp, çıkarıp, çarpıp bir kenara koyup sonuca tekrar ve tekrar bakıyorum, ilgilendiklerim, sahip olduklarım benzer şeyler üzerinde dönüp duruyor..çok ender belki bir iki çıkıntı, fırlak giysi,aksesuar kendini gösterir içinden. ;)

Şimdi size önereceğim sitenin içinde gezinirken de anlayacaksınız ne demek istediğimi.

Kesinlikle renkli şeyleri, yöresel, etnik tonları, formları, materyalleri, doğal malzemeleri, yani yani bunları dosdoğru yansıtan şeyleri seviyorum, ki ister istemez içimdeki radar nerede saklıysa onları bulup çıkarıyor, hah diye buluveriyor.Eminim kokusunu alıyorum sanal ortamda bile. :)

Evet, evet "sadede gel! bi sus artık mine!"

http://www.maajiswimwear.com/

mutlaka bakın...2002 yılında kurulan bu Kolombiya firması gerçekten orijinal, etnik bir tat sunuyor kullanıcılarına. Ben çok beğendim ve de dayanamayıp iki bikini takım alıverdim kendime.. :)

Bu Maya esintili bikinilerimle Akdeniz'in masmavi sularına dalma hayallerindeyim şimdi şüphesiz..ee ne demişler; "Dünyayı döndüren HAYALLERDİR. "

Kemalpaşa'nın Bahçeleri

2010-06-11T16:08:00.004+03:00

Kıpır kıpır ruh halleri içinde günü tüketip, esaretimin bitmesini bekliyorum sabırsızlıkla... :)

Karnım da nasıl aç!

Ah o Kemalpaşa bahçelerinin erik kıvamında salihli kirazlarından olaydı da şurada, bu sıcak içinde hem kendimi serinleteydim..hem de bir güzel, mis gibi doyuraydım. :)

10 gün önce şirkette beraber çalıştığımız arkadaşlarımdan birinin bahçesine ufak bir meyve yağmalama baskını yaptık. O gün, bugündür aklımdan o yeşilliklerin sessizliği ve de bereketi çıkmıyor. Ben de mi toprağa dönmeliyim acep ?! :)

Açıkcası ne yalan söyleyeyim, İzmir'in Kemalpaşa ilçesi çocukluğumun yolculuk manzaralarının uzak bir panoramasından beri hiç bir zaman sempatik gelmemiştir bana, ki bu fikrim ilçenin yakın civarında iş hayatıma başladığımdan beri de pek farklılık gösteremedi ne yazık ki.

Ama ara ara yaptığımız küçük keşifler beni fikrimi değiştirmek konusunda zorluyor,baskı altına almaya çalışıyor. :)

İlçenin merkezi ne kadar sevimsizse etrafı da bir o kadar guzel ve de insanı kendinden umulmadık bir şekilde yeşilliklerin içine gömüyor. Çok uzun zamandır kafama koyduğum Kemalpaşa - Torbalı arasındaki yolu özel bir tur şeklinde keşfetme planlarım hala bende saklı. :)

Bu seferki güzergahımız Kemalpaşa'nın Yukarı Kızılca Mahallesiydi. İlçe merkezinden biraz uzaklaşınca tarlalar,bahçeler arasında gitmeye başlıyor yol..etrafta kasa kasa kirazları, bol bol kutuları görmeye başıyorsunuz. Yol üzerinden yanımıza bir kaç kutu tedarik edip meyve gezimizin nihai noktasına doğru arabamızı sürmeye devam ettik. Ana yolun sağına doğru saparak döndüğümüz köy yolu bizi sonunda hiç de "yok canım pek köy gibi değil" dediğimiz, ana yolun kenarları kireç badanalı, bahçe içinde evlerin olduğu, yeşillikler içinde saklı sevimli bir yerleşime ulaştırdı. Kültür merkezi bile vardı dersem sanırım herkes ne kadar farklı bir köy resmiyle karşı karşıya olduğumu anlayabilir. :)

Ne yazık ki köy meydanına giremedik, zira iş çıkışı gidebildiğimiz için güneşin son ışıklarını yakalamak telaşındaydık. Bir dahaki sefere diyerek ne yazık ki araba camından bol bol detay yakalamaya çalışarak kendimi avuttum.

Yolun bundan sonrası köyün sınır evlerinin etrafından dolanıp adım adım ormana doğru ilerliyordu. En uç noktası ise tamamen orman yoluna dönüp, ağaçlar arasına sıkışmış meyve ağaçlarının kenarında sonlanıyordu.

Sonrası cennet...kuş sesleri, çeşit çeşit ağaçlar, kiraz, kayısı, fındık, erik, ıhlamur...rüzgarın ara ara hafif esintisi, eşlik eden çamların ve böceklerin farklı melodik sesi..güneşin tatlı soluk sarılığının dönüştüğü kızıllık, karanlık öncesi eflatun morluğu...aslında olması gereken hayatın, doğanın o dinlendirici, huzur veren sessizliği..

Bazen etrafımızdaki bütün bu kargaşa, hengame hemen dizimizin dibindeki güzellik ve hoşlukları bizden saklıyor...dahası o keşfetme, bulma, tadını çıkarma isteğimize gem vurup engelliyor..bizi blokluyor.

Mutlaka sizi de bir yerlerde bekleyen güzellikler olduğunu hep hatırlamanız dileğiyle...

Not: Fotoğraflar http://www.gezenbilir.com/ sitesinden...mutlaka bir göz atın derim. ;)

Bahçelerde kiraz...

2010-05-28T16:28:00.001+03:00

Bahçelerde kiraz...yaz mı geldi, geliyor ne biraz ?!

Havanın bizi bir inip buzz kıvamında dondurup, bir çıkıp yanıyoruz edalarıyla buram buram fenalık geçirterek insanoğlunun hasta olma eşiğini test etmesi gibi, insan ilişkilerimdeki tansiyon da bir inip, bir çıkıp benim ruhsal bunalım eşiğimin çıtasının ne kadar yükseldiğini test ediyor son 10 gündür.

Tum turaklı ruh halleri içinde, önümdeki çoktan seçmeli sınavdan nasıl yırtarım da ruh halimi yaralayıp berelemeden kendimi kısa yoldan feraha atarım - yani sıyırırım diye şaşkın şaşkın bakınmaktayım.

Belki iş sonrası dalacağım kiraz ve erik ağaçlarında kendimi kaybederek, borsa benzeri düşüş eğiliminde olan kendi değer endeksimi yükselişe geçirebilirim..ya da sadece midemin genişleme, içine sığdırma kapasitesini arttırmış olurum. :)

Ee ne demişler...kısmet!.

En son okuduğum kitap; "Bir Terapistin Arka Bahçesi" nde insanın her şeyi başkalarının gözünde onaylanmak, değer kazanmak için yaptığını, hayatta özetle bütün işimizin gücümüzün "kabul edilmek, aitlik" olduğunu fark ettim.

Ben bazen hiç bir yere aitmişim gibi hissetmiyorum. Geçen çok başarılı bir şekilde, ama elimde olamayan sebepler yüzünden kırdığım cannım arkadaşımın da dediği gibi "aslında dünya üzerinde sadece kendimiz varız, bir tek biz."

Bütün bu inişler - çıkışlar, içimdeki bu dalgalı hırçın deniz..tam da sakinleşti derken ruhumun iç çeperlerine çarpa çarpa beni yorup hırpalıyor. Kim doğaya karşı durabilmiş...ben de içimdeki deli havaya karşı duramıyorum.

Boyun eğ, sakinleş...huzurlu durgunluğa bırak kendini...

Yorgunum...durmaya ihtiyacım var.

Bahçelerde kiraz..belki de artık bütün halinle bırakmak lazım biraz..